 |
|
|  Τετάρτη 16/9
ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ
Μητέρα θυσιάστηκε για να σώσει τον 3χρονο γιο της από μέλισσες,στο Μεξικό-Η ίδια δέχτηκε περίπου 300 τσιμπήματα και πέθανε!!!
Daily Star,zougla.gr
Aδιανόητη τραγωδία συγκλονίζει το Μεξικό, όπου μια 45χρονη μητέρα βρήκε μαρτυρικό θάνατο έπειτα από άγρια επίθεση που δέχτηκε από σμήνος μελισσών, στην προσπάθειά της να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας για το μόλις τριών ετών παιδί της.
Το εφιαλτικό περιστατικό σημειώθηκε στην πολιτεία Ζακατέκας. Η Ογιούκι Ραμίρεζ Μπουρσιάγκα, δικαστικός στο επάγγελμα, βρισκόταν με τον μικρό της γιο, Ματίας, έξω από αθλητικές εγκαταστάσεις κατά τη διάρκεια τοπικής διοργάνωσης. Ξαφνικά, ένα εξαγριωμένο σμήνος μελισσών επιτέθηκε στο συγκεντρωμένο πλήθος, προκαλώντας τον τραυματισμό τουλάχιστον 11 ατόμων.
Αντιδρώντας ενστικτωδώς, η 45χρονη μητέρα έβγαλε το φούτερ που φορούσε, τύλιξε με αυτό το παιδί της και κατάφερε να το βάλει με ασφάλεια μέσα στο αυτοκίνητό τους. Η ηρωική της πράξη, ωστόσο, την άφησε εντελώς απροστάτευτη απέναντι στο σμήνος, με αποτέλεσμα να δεχτεί περίπου 300 τσιμπήματα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η γυναίκα προσπάθησε απεγνωσμένα να προστατεύσει και τον ηλικιωμένο πατέρα της, ο οποίος είχε επίσης κυκλωθεί από τα έντομα.
Στο σημείο επικράτησε απόλυτος πανικός, με τον κόσμο να τρέχει να σωθεί. Είναι ενδεικτικό του χάους που προκλήθηκε ότι ακόμη και μέλη των σωστικών συνεργείων τραυματίστηκαν, καθώς οι τοπικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης δεν διέθεταν τον κατάλληλο προστατευτικό εξοπλισμό για να διαχειριστούν μια επίθεση τέτοιας κλίμακας.
Παρά τα εκατοντάδες τσιμπήματα, η Ογιούκι διακομίστηκε στο νοσοκομείο έχοντας τις αισθήσεις της. Δυστυχώς, τις επόμενες ημέρες η κατάσταση της υγείας της παρουσίασε ραγδαία επιδείνωση. Η τεράστια ποσότητα δηλητηρίου που εισήλθε στον οργανισμό της προκάλεσε σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις, εκτεταμένες φλεγμονές και αλυσιδωτές επιπλοκές. Έπειτα από σκληρή μάχη εννέα ημερών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, η άτυχη γυναίκα κατέληξε.
Η 45χρονη είχε αναλάβει καθήκοντα δικαστικού μόλις επτά μήνες πριν από το τραγικό συμβάν. Τη βαθιά του θλίψη για την απώλειά της εξέφρασε δημόσια ο κυβερνήτης της πολιτείας Ζακατέκας, Ντέιβιντ Μονρεάλ Άβιλα, απευθύνοντας τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
