 |
|
|  Τρίτη 15/9
ΚΟΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ
Οι αυτονομιστές σε Σκωτία, Ουαλία και Ιρλανδία ζητούν την ανεξαρτησία τους
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Μια νέα πολιτική δυναμική που θέτει στο επίκεντρο το μέλλον του Ηνωμένου Βασιλείου επιχειρούν να διαμορφώσουν τα εθνικιστικά κόμματα της Σκωτίας (SNP), της Ουαλίας (Plaid Cymru) και της Ιρλανδίας (Sinn Féin).
Οι πολιτικές δυνάμεις υπέγραψαν στο Κάρντιφ κοινό μνημόνιο συνεργασίας, μέσω του οποίου καλούν τη βρετανική κυβέρνηση να ανοίξει τον δρόμο για συνταγματικές αλλαγές και να προετοιμαστεί για τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων αυτοδιάθεσης. Στη συνάντηση έδωσαν το «παρών» ο ηγέτης του SNP, Τζον Σουίνι, ο επικεφαλής του Plaid Cymru, Ριν απ Γιόρουερθ, η αντιπρόεδρος του Sinn Féin, Μισέλ Ο’Νιλ, καθώς και η πρόεδρος του ιρλανδικού κόμματος, Μαίρη Λου Μακντόναλντ.
H συγκεκριμένη συμφωνία δεν έχει διακυβερνητικό χαρακτήρα, καθώς οι συμμετέχοντες υπέγραψαν υπό την κομματική τους ιδιότητα ως ηγέτες και όχι ως εκπρόσωποι των αντίστοιχων κυβερνήσεων των εθνών τους.
Οι υπογράφοντες δεσμεύτηκαν για στενότερη συνεργασία σε τομείς όπως η ενέργεια, η οικονομία, οι διεθνείς σχέσεις και η μελλοντική τους σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, στο κοινό κείμενο που εξέδωσαν, τονίζουν ότι η τάση υπέρ των συνταγματικών αλλαγών μεγαλώνει, υπογραμμίζοντας χαρακτηριστικά πως «η εποχή του Γουέστμινστερ φτάνει στο τέλος της».
Κοινοί στόχοι, διαφορετικές επιδιώξεις
Αν και τα τρία κόμματα ασκούν συντονισμένη πίεση ζητώντας από το Λονδίνο «να προετοιμαστεί, να σχεδιάσει και να διευκολύνει» τις αλλαγές, οι τελικοί τους στόχοι διαφέρουν. Το SNP και το Plaid Cymru διεκδικούν την πλήρη ανεξαρτησία της Σκωτίας και της Ουαλίας αντίστοιχα. Το Sinn Féin επιθυμεί την ένωση της Βόρειας Ιρλανδίας με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας.
Αυτή η διαφοροποίηση αναγνωρίζεται και στο ίδιο το μνημόνιο, το οποίο ξεκαθαρίζει πως κάθε περιοχή θα χαράξει τη δική της πορεία «με τον δικό της τρόπο και στον δικό της χρόνο».
Το νομικό πλαίσιο, άλλωστε, δεν είναι ενιαίο. Στη Βόρεια Ιρλανδία, η συμφωνία του 1998 (Northern Ireland Act) επιτρέπει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την παραμονή στο Ηνωμένο Βασίλειο ή την ένωση με την Ιρλανδία, εφόσον ο αρμόδιος Βρετανός υπουργός εκτιμήσει ότι συγκεντρώνεται πλειοψηφία υπέρ της αλλαγής.
Η πρωτοβουλία στο Κάρντιφ καταγράφεται σε μια περίοδο που το Λονδίνο έχει ήδη βρεθεί προ εκπλήξεως από τις πρόσφατες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μέσα στο Σαββατοκύριακο τάχθηκε ανοιχτά υπέρ μιας «ενοποίησης» της Ιρλανδίας.
Την ίδια στιγμή, στη Σκωτία αναζωπυρώνεται η συζήτηση για τη διεξαγωγή ενός δεύτερου δημοψηφίσματος, πυροδοτώντας ένα νέο «μπρα ντε φερ» με τη βρετανική κυβέρνηση. Ο Βρετανός πρωθυπουργός, Άντι Μπέρναμ, είχε δηλώσει αρχικά στη Βουλή των Κοινοτήτων πως ένα νέο δημοψήφισμα θα μπορούσε να τεθεί στο τραπέζι εάν καταγραφόταν «σαφής συναίνεση» στη Σκωτία. Παρ’ όλα αυτά, μετέπειτα επιστολή του προς τον Τζον Σουίνι απέκλεισε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο νέας κάλπης, με τον ηγέτη του SNP να συνεχίζει να πιέζει για τη θέσπιση ενός καθαρού νομικού μηχανισμού.
Αναταράξεις υπήρξαν και στο εσωτερικό της Βόρειας Ιρλανδίας. Η συμμετοχή της Μισέλ Ο’Νιλ στη σύνοδο προκάλεσε την έντονη αντίδραση του ενωτικού κόμματος DUP. Η αναπληρώτρια επικεφαλής της κυβέρνησης, Έμα Λιτλ-Πένγκελι, της άσκησε κριτική, δηλώνοντας πως η κα Ο’Νιλ ταξίδεψε στο Κάρντιφ και υπέγραψε το κείμενο δίχως τη συναίνεσή της. Η εν λόγω διαφωνία ενέχει σημαντική θεσμική βαρύτητα, καθώς, βάσει του συστήματος κατανομής εξουσίας στη Βόρεια Ιρλανδία, οι δύο κορυφαίες θέσεις της εκτελεστικής εξουσίας λειτουργούν ως κοινός και αδιαίρετος θεσμός.
Αν και το νέο αυτό μέτωπο δεν προμηνύει την άμεση διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου, καθιστά σαφές πως τα εθνικιστικά κόμματα περνούν σε φάση στενού συντονισμού, κλιμακώνοντας την πίεση προς το Γουέστμινστερ για την εκκίνηση δημοκρατικών διαδικασιών.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
