 |
|
|  Παρασκευή 17/7
Τραγωδία στα ανοιχτά τής θάλασσας τής Μιανμάρ με πάνω από 500 αγνοουμένους
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Εκατοντάδες άνθρωποι αγνοούνται σε ναυάγια στη θάλασσα της Μιανμάρ, την ώρα που οι αρμόδιες υπηρεσίες τού ΟΗΕ εκφράζουν πλέον ανοιχτά σοβαρούς φόβους για τη βύθιση δύο σκαφών που μετέφεραν προσφυγικούς πληθυσμούς.
Τα ίχνη των πλεούμενων χάθηκαν σταδιακά όταν και απέπλευσαν από την πολιτεία Ραχίν τής Μιανμάρ, μεταφέροντας κυρίως μέλη της κατατρεγμένης μειονότητας των Ροχίνγκια. Ανάμεσα στους επιβάτες βρίσκονταν και άνθρωποι που είχαν ξεκινήσει το ταξίδι τους από τους υπερπλήρεις προσφυγικούς καταυλισμούς τού Κοξ Μπαζάρ στο γειτονικό Μπανγκλαντές.
Οι πρώτες πληροφορίες που έρχονται στο φως προκαλούν σοκ για το μέγεθος της πιθανής καταστροφής. Το πρώτο σκάφος, στο οποίο επέβαιναν περίπου 250 άνθρωποι, χάθηκε από τα ραντάρ σχεδόν αμέσως μετά την αναχώρησή του. Το δεύτερο σκάφος, μεταφέροντας περίπου 280 επιβάτες, εικάζεται ότι βυθίστηκε ανοικτά των ακτών τής περιφέρειας Αγιεγιαουάντι.
«Παρότι τα περιστατικά και ο αριθμός των θυμάτων δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί επισήμως, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης ανησυχούν βαθύτατα για την ενδεχόμενη καταστροφική απώλεια ανθρώπινων ζωών», αναφέρουν οι οργανισμοί σε κοινή τους ανακοίνωση.
Αυτό που καθιστά την κατάσταση ακόμη πιο δραματική είναι ότι οι απόπλοι αυτοί πραγματοποιήθηκαν εκτός της καθιερωμένης περιόδου ταξιδιών, κατά την οποία οι καιρικές συνθήκες είναι έστω και οριακά υποφερτές. Οι επιβάτες ρίσκαραν τη ζωή τους σε μια περίοδο που η θάλασσα είναι εξαιρετικά άγρια και απρόβλεπτη, καθιστώντας τα πρόχειρα σκάφη τους εύκολη λεία για τα κύματα.
Οι Ροχίνγκια, μια μουσουλμανική μειονότητα που υφίσταται διώξεις στη Μιανμάρ, αναζητούν απεγνωσμένα μια διέξοδο από τη βία στην πατρίδα τους και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στο Μπανγκλαντές. Με την ελπίδα να φτάσουν σε ασφαλείς προορισμούς όπως η Μαλαισία, η Ινδονησία και η Ταϊλάνδη, παραδίδονται συχνά στα χέρια διακινητών.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
