Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Παρασκευή 19/5

Δημοπρασία οίκου Sotheby's

Τιμή ρεκόρ για πίνακα του Μπασκιά,που πωλήθηκε 110,5 εκατομμύρια δολάρια



Νέα Υόρκη

Ένας άτιτλος πίνακας του Ζαν-Μισέλ Μπασκιά (1960-1988) πωλήθηκε αντί 110,5 εκατομμυρίων δολαρίων σε ιάπωνα συλλέκτη κατά τη διάρκεια δημοπρασίας του οίκου Sotheby's χθες βράδυ στη Νέα Υόρκη, μια τιμή ρεκόρ για τον νεοϋορκέζο ζωγράφο. Το προηγούμενο ρεκόρ, τον Μάιο του 2016, αφορά ένα επίσης άτιτλο έργο, τεραστίων διαστάσεων (2,38 μ. επί 5 μ), που πωλήθηκε αντί 57,2 εκ. δολ. σε δημοπρασία του οίκου Christie's. Λίγο μετά την πώληση, ο Sotheby's ανακοίνωσε ότι ο αγοραστής είναι ο ίδιος με αυτόν που κατείχε το προηγούμενο ρεκόρ. Ο συλλέκτης Γιουσάκου Μαεζάβα από την Ιαπωνία έχει στο εξής τους δύο ακριβότερους πίνακες του Μπασκιά. Ο 41 ετών εκατομμυριούχος, που έκτισε την περιουσία του από το ηλεκτρονικό εμπόριο ενδυμάτων, είχε δαπανήσει 97,8 εκ. δολ. για επτά έργα κατά τη διάρκεια της εαρινής δημοπρασίας του 2016, από τα οποία 57,2 εκ. δολ. για έναν πίνακα του Ζαν-Μισέλ Μπασκιά. Ο Γιουσάκου Μαεζάβα ανακοίνωσε ότι προτίθεται να παρουσιάσει το νέο του απόκτημα στο μελλοντικό μουσείο που θα ιδρύσει στη Σίμπα της ανατολικής Ιαπωνίας, στη γενέτειρά του, όπου ο πίνακας αυτός του Μπασκιά θα είναι "το κεντρικό κομμάτι". Ο συλλέκτης εξήγησε ότι εν αναμονή της έναρξης λειτουργίας του μουσείου, θα δανείσει τον πίνακα σε μουσεία παγκοσμίως. "Ελπίζω ότι αυτό θα δώσει την ίδια χαρά στους άλλους όπως σε εμένα, που αυτό το αριστούργημα θα εμπνεύσει τις μελλοντικές γενιές", τόνισε. Χθες, η τιμή εκκίνησης ορίστηκε στα 57 εκ.δολ., δηλαδή σχεδόν στην τιμή ρεκόρ για Μπασκιά, ο οποίος έγινε γνωστός με το ψευδώνυμο SAMO ζωγραφίζοντας γκράφιτι στους τοίχους της Νέας Υόρκης. Ο πίνακας δεν είχε τεθεί προς πώληση, ούτε είχε παρουσιαστεί στο κοινό, μετά την πώλησή του το 1984 από τον οίκο Christie's. Ο αγοραστής τότε, ένας ανώνυμος συλλέκτης, είχε πληρώσει μόλις 19.000 δολάρια γι αυτό το έργο του 1982. "Είναι να περίοδος που ο Ζαν-Μισέλ είναι στο ζενίθ του, τέλη 1981 με αρχές 1982. Στο εξάμηνο αυτό, ό,τι άγγιζε ήταν φανταστικό", είχε εξηγήσει κατά την παρουσίαση του πίνακα ο Γκρεγκουάρ Μπιγιό, υπεύθυνος για τη σύγχρονη τέχνη στον Sotheby's Νέας Υόρκης, εκτιμώντας ότι "το έργο αυτό είναι πιθανόν ένα από τα τρία ή τέσσερα καλύτερα του καλλιτέχνη". Μια νέα γενιά αγοραστών είναι προσκολημμένη στον γεννημένο στο Μπρούκλιν καλλιτέχνη, ο οποίος έχει πλέον τη θέση του σε πολλά μεγάλα μουσεία του κόσμου. "Η αγορά τέχνης είναι επίσης μια ιστορία προτίμησης", εξήγησε ο Μπιγιό. "Αυτό που ήταν πολύ επιθυμητό από τη γενιά των γονιών σας δεν θα είναι αυτό που εσείς επιθυμείτε". Η χθεσινή βραδιά σφράγισε την τελευταία μεγάλη πώληση της εαρινής δημοπρασίας στη Νέα Υόρκη, που έδειξε ότι η αγορά τέχνης κρατεί γερά, παρότι δεν διακατέχεται πλέον από τον πυρετό του 2015. "Η τέχνη είναι εξαιρετικά εύρωστη", σχολίασε ο 'Ολιβερ Μπάρκερ, πρόεδρος του Sotheby's Ευρώπης, ο οποίος διηύθυνε τη χθεσινή δημοπρασία.

 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία