Ο ρόλος των κατοικιδίων και  συγκεκριμένα των σκυλιών στη σύγχρονη
κοινωνία, τείνει να αντικαταστήσει τα παιδιά, σύμφωνα με άρθρο γνώμης
στον Indepedent, το οποίο δημιούργησε ποικίλα σχόλια.
 Ο λόγος  για κείμενο που υογράφει  ο Τζακ Μπιούρκ και αναφέρεται στο
ποσοστό των γεννήσεων που μειώνεται στη Βρετανία, το εξωφρενικό κόστος
στέγασης στη χώρα και σε μια γενιά που αναβάλλει τη γονεϊκότητα ή την
αποφεύγει εντελώς ,με τα τα σκυλιά να γίνονται συναισθηματικοί
αντικαταστάτες.
Όπως γράφει ο αρθρογράφος του βρετανικού Μέσου: «Τα σκυλιά έχουν πλέον
πάρτι γενεθλίων, θεματικά ρούχα, εξατομικευμένα προγράμματα διατροφής,
επαγγελματικές φωτογραφήσεις και συνεργασίες με μάρκες – όλα
παρουσιάζονται ως απόδειξη αγάπης και όχι ως εμφανής συναισθηματική
εξωτερική ανάθεση. Στο διαδίκτυο, τα σκυλιά αντιμετωπίζονται σαν μικρά
παιδιά, αποκαλούνται «γιος μου», «μωρό μου» ή «όλος ο κόσμος μου» και
μεταφέρονται στους δρόμους της πόλης σε καροτσάκια που αρχικά είχαν
σχεδιαστεί για μωρά».
Αναφέρεται μάλιστα και στο τι θεωρεί ο κόσμος πως είναι ένα... καλό
σκυλί πλέον καθώς οι περισσότεροι αναζητούν ένα πλάσμα που απορροφά το
ανθρώπινο χάος χωρίς ποτέ να το αντανακλά: «Η ιδέα μας για ένα «καλό
σκυλί» έχει παραμορφωθεί παράξενα. Το ιδανικό σκυλί είναι υπάκουο,
υποχωρητικό και σιωπηλό – ένα πλάσμα που απορροφά το ανθρώπινο χάος
χωρίς ποτέ να το αντανακλά. Πάντα μου φαινόταν παράξενο το γεγονός ότι
τιμούμε τους σκύλους περισσότερο όταν συμπεριφέρονται λιγότερο σαν ζώα
και περισσότερο σαν συναισθηματικά έπιπλα. Οτιδήποτε πιο σκυλίσιο –
ενθουσιασμός, πλήξη ή αντίσταση – παθολογείται γρήγορα και
αντιμετωπίζεται ως προσωπική αποτυχία τόσο του ζώου όσο και του
ιδιοκτήτη».
Ο προβληματισμός για το γεγονός πως βρίσκονται παντού τα σκυλιά,
αναφέρει: «Οι πόλεις είναι κοινόχρηστοι χώροι. Δεν θέλουν όλοι σκύλους
κάτω από το τραπέζι ενώ τρώνε, δίπλα τους στο τρένο ή να τρίβονται στα
πόδια τους ενώ δουλεύουν. Και δεν θέλουν όλοι οι σκύλοι να βρίσκονται
εκεί. Κάπου στην πορεία, η ευαισθησία προς τα ζώα έγινε αδιακρίτως
συνώνυμη με την επιείκεια – και η επιείκεια έγινε υποχρεωτική».
Και καταλήγει ο Τζακ Μπιούρκ: Υπάρχει ένα βαθύτερο ηθικό ζήτημα που
τείνει να εμφανίζεται μόνο για λίγο πριν καταπνιγεί από τις συζητήσεις
για την αγάπη και τη συντροφικότητα: χρειάζονται όλοι πραγματικά έναν
σκύλο; Ίσως χρειαζόμαστε λιγότερα σκυλιά. Αλλά σίγουρα χρειαζόμαστε
λιγότερες ψευδαισθήσεις για το σκοπό τους και μεγαλύτερη ειλικρίνεια
για το τι ζητάμε να αντικαταστήσουν. Και ίσως, περιστασιακά, θα ήταν
υγιές να τα αφήνουμε στο σπίτι».
Τα σκυλιά είναι παντού – όχι μόνο εκεί όπου θα περίμενε κανείς να τα
βρει, αλλά και σε καφετέριες, παμπ, τρένα, γραφεία, Airbnbs, στούντιο
γιόγκα, αρτοποιεία, γάμους, χώρους συνεργασίας και οπουδήποτε αλλού
που κάποτε βασιζόταν στην κοινωνική σύμβαση «εσωτερικοί χώροι μόνο για
ανθρώπους».
Μία στις τρεις γειτονιές στην Αγγλία έχει πλέον περισσότερους σκύλους
από παιδιά. Αυτό σηματοδοτεί κάτι δομικό σχετικά με τον τρόπο που
επιλέγουμε να οργανώνουμε τη ζωή μας, τα συναισθήματά μας και το
αίσθημα ευθύνης μας.
Το ποσοστό γεννήσεων στη Βρετανία μειώνεται, το κόστος στέγασης είναι
εξωφρενικό, οι σχέσεις και η εργασία γίνονται όλο και πιο αβέβαιες. Σε
αυτό το κενό έχει μπει ο σκύλος – συναισθηματικά πλούσιος, κοινωνικά
αποδεκτός, άμεσα κατανοητός και, κυρίως, αναστρέψιμος με έναν τρόπο
που τα παιδιά δεν είναι.
Για μια γενιά που αναβάλλει τη γονεϊκότητα ή την αποφεύγει εντελώς, τα
σκυλιά έχουν γίνει συναισθηματικοί αντικαταστάτες: εξαρτώμενα πρόσωπα
που προσφέρουν άνευ όρων αγάπη χωρίς τη μακρά πορεία θυσιών,
συμβιβασμών και μη αναστρέψιμων αλλαγών που απαιτούν τα παιδιά.
Μπορείτε να τα αγαπάτε έντονα, να τα καταγράφετε ατέλειωτα και να
διατηρείτε την παρηγορητική γνώση ότι, σε κάποιο σημείο, η ζωή σας θα
είναι και πάλι δική σας.
Η άνοδος του «dinkwad» – ένας όρος που χρησιμοποιείται στο  διπλό
εισόδημα, χωρίς παιδιά, με σκύλο» – συχνά θεωρείται ως μια
ιδιαιτερότητα του τρόπου ζωής. Στην πραγματικότητα, είναι μια
αντίδραση στην πίεση: μια προσπάθεια να δοθεί νόημα και οικειότητα σε
ένα σύστημα που έχει κάνει τις μακροπρόθεσμες ανθρώπινες δεσμεύσεις να
φαίνονται επικίνδυνες και δαπανηρές. Τα σκυλιά ταιριάζουν απόλυτα σε
αυτό το συναισθηματικό κενό – ζητούν φροντίδα αλλά όχι κληρονομιά,
αφοσίωση αλλά όχι διαγενεακό σχεδιασμό.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναπόφευκτα, έχουν ρίξει λάδι στη φωτιά.
Τα σκυλιά έχουν πλέον πάρτι γενεθλίων, θεματικά ρούχα, εξατομικευμένα
προγράμματα διατροφής, επαγγελματικές φωτογραφήσεις και συνεργασίες με
μάρκες – όλα παρουσιάζονται ως απόδειξη αγάπης και όχι ως εμφανής
συναισθηματική εξωτερική ανάθεση.
Κάτω από τις παστέλ λεζάντες και τα καπέλα πάρτι κρύβεται ένα πιο
δυσάρεστο ερώτημα, το οποίο τείνουμε να αποφεύγουμε επειδή μας
φαίνεται αγενές, ακόμη και σκληρό: είναι αυτό πραγματικά δίκαιο για τα
σκυλιά, το κοινό ή τις πόλεις στις οποίες ζούμε;
Πολλά σκυλιά ζουν σε μικρά διαμερίσματα, μένουν μόνα για μεγάλες
περιόδους και τα σέρνουν σε χώρους γεμάτους ανθρώπους, θορυβώδεις,
πολυπληθείς, απρόβλεπτους και ενεργά εχθρικούς προς ένα ζώο του οποίου
ο αισθητηριακός κόσμος λειτουργεί σε διαφορετικό επίπεδο. Απαιτούμε να
είναι ήρεμα, ήσυχα, υπάκουα και φιλικά, αλλά όχι ενοχλητικά. Να είναι
παρόντα, αλλά όχι διαταρακτικά. Να είναι στοργικά, αλλά ποτέ
απαιτητικά – ευγνώμονα για ό,τι ψίχουλα διέγερσης μπορούμε να τους
προσφέρουμε στο πλαίσιο του προγράμματός μας.
Η ιδέα μας για ένα «καλό σκυλί» έχει παραμορφωθεί παράξενα. Το ιδανικό
σκυλί είναι υπάκουο, υποχωρητικό και σιωπηλό – ένα πλάσμα που απορροφά
το ανθρώπινο χάος χωρίς ποτέ να το αντανακλά. Το τέλειο σκυλί μοιάζει
πλέον με τον Ρικ από το Game of Thrones: στερημένο από την ικανότητα
να ενεργεί, απελπισμένο να ευχαριστήσει, ευγνώμον για τα ψίχουλα της
προσοχής και επαινείται με τον πιο ενθουσιώδη τρόπο όταν δεν ζητά
τίποτα.
Η πανδημία ενίσχυσε αυτή τη δυναμική. Τα lockdown δημιούργησαν την
ψευδαίσθηση ότι ξαφνικά είχαμε χρόνο, χώρο και συναισθηματικό
πλεόνασμα για σκύλους, ότι η εργασία από το σπίτι ήταν μόνιμη, ότι οι
καθημερινές βόλτες ήταν τελετουργίες και όχι υποχρεώσεις, ότι η
συντροφικότητα μπορούσε να χτιστεί με βιωσιμότητα γύρω από ένα ζώο και
όχι γύρω από άλλους ανθρώπους. Τα κουτάβια έγιναν σύμβολα ελπίδας – ή,
χειρότερα, απόσπαση της προσοχής – όταν το ίδιο το μέλλον φαινόταν να
αναβάλλεται επ' αόριστον.
Στη συνέχεια, η ζωή ξανάρχισε. Τα γραφεία άνοιξαν ξανά, οι
μετακινήσεις επανήλθαν, η κοινωνική ζωή επανήλθε. Η Βρετανία έμεινε με
μια γενιά σκύλων της πανδημίας, των οποίων οι ιδιοκτήτες άρχισαν να
συνειδητοποιούν ότι, τελικά, δεν ήθελαν σκύλο.