Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Η ευκαρία του Brexit: εμείς και η Ευρώπη από την αρχή

Γράφει ο Παντελής Οικονόμου



Αθήνα

Αξιοσημείωτο : στο δημοψήφισμα, οι Βρετανοί επέλεξαν να απορρίψουν το ειδικό καθεστώς στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είχαν πετύχει μετά από διαπραγματεύσεις! Πήραν μια απόφαση με οικονομικό κόστος για τους ίδιους (κατά πάσα βεβαιότητα), προκειμένου να διατηρήσουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη μοίρα τους. Ανεξαρτήτως της «ορθότητας» της απόφασής τους, επιβεβαίωσαν το πνεύμα ανεξαρτησίας που τους διέπει και την προθυμία να καταβάλλουν το κόστος του. Χωρίς να επηρεαστούν από το κατεστημένο τους (από αγορές μέχρι εταιρίες στοιχημάτων). Αυτόν ακριβώς το χαρακτήρα και τη μαχητικότητα δεν θαυμάζαμε πάντα σε όλες τις εκδηλώσεις της καθημερινής τους ζωής και τις παραδόσεις τους; Και δεν είναι αυτή η σημαντικότερη εισφορά του βρετανικού λαού στον ευρωπαϊκό πολιτισμό με την οποία έχει καταχωρηθεί ως αναπόσπαστο μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας ;         

Το ερώτημα είναι αν μπορεί η Ευρώπη να δει το Brexit ως ευκαιρία για μια ΝΕΑ ΕΚΚΙΝΗΣΗ; Και η απάντηση είναι ΝΑΙ…

-    αν οι ηγεσίες της σεβαστούν τη κυρίαρχη απόφαση του βρετανικού λαού

-    αν η γραφειοκρατία της αποβάλλει τη διάθεση της για αντίποινα

-    αν το κατεστημένο της δεν επιχειρήσει την ανατροπή του αποτελέσματος από τη «πίσω πόρτα»

-    αν, από κοινού πια, επιχειρήσουμε τη γεφύρωση των δημοκρατιών των κρατών μελών με την ευρωπαϊκή δημοκρατία που απομένει να εγκαθιδρυθεί

-    αν, τέλος, συμφωνήσουμε να επαναλάβουμε τον «οδικό χάρτη Μεσίνα-Ρώμη» (στις σημερινές συνθήκες) για να εγκαθιδρύσουμε αυτή την ευρωπαϊκή δημοκρατία…

τότε, ΝΑΙ, όλοι εμείς, η Ευρώπη, μπορούμε να ξαναβάλουμε τα πράγματα σε κίνηση προς τον επιθυμητό προορισμό: οι 27 και η Βρετανία να οδηγηθούμε σε μια νέα συνθήκη με την οποία το Συμβούλιο, η Επιτροπή, το Κοινοβούλιο, το Δικαστήριο και η Κεντρική Τράπεζα, σχεδιασμένα σε εντελώς νέα, δημοκρατική και λειτουργική βάση, θα αποτελέσουν θεσμούς στήριξης των λαών της ένωσης. Της ασφάλειας, της ευημερίας και της ειρηνικής τους συνύπαρξης. ΝΑΙ, αυτή η Ευρώπη αξίζει το κόπο! 

Ασφαλώς και εν τω μεταξύ, η πολιτική διαπάλη στους κόλπους της ένωσης θα συνεχίζεται. Με σκοπό την βελτίωση των συνθηκών της ζωής για τον κάθε πολίτη, αλλά και την αντιμετώπιση προβλημάτων οικουμενικού ενδιαφέροντος που διαιωνίζονται. Ο πλούτος που λιμνάζει σε λογαριασμούς υπεράκτιων εταιριών αντί να επενδύεται, η «επανίδρυση» του Ο.Η.Ε. και η κλιματική αλλαγή, βασικά ανάμεσά τους.   

Σ αυτή την ΝΕΑ ΕΚΚΙΝΗΣΗ, εναλλακτική πορεία θα ήταν το Eurexit: η έξοδος των ευρωπαϊκών λαών, ενός προς έναν μετά τους Βρετανούς, από την Ένωση. Αυτό θέλουμε;



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία