Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Το γεφύρι της Πλάκας σε μια χώρα της… πλάκας!

(γράφει η δημοσιογράφος Μαργαρίτα Ικαρίου)



Aθήνα

Σε μια χώρα που είναι γενικώς... "της πλάκας", διόλου περίεργο δεν φαίνεται το ότι κατέρρευσε εξαιτίας των έντονων βροχοπτώσεων και των άτονων πολιτικών περιπτώσεων, το ΜΟΝΑΔΙΚΟ στα Βαλκάνια ΜΟΝΟΤΟΞΟ ΓΕΦΥΡΙ της Πλάκας (στην Άρτα), το οποίο είχε χτιστεί  τον 18ο αιώνα.

Που θα βρεθούνε τώρα... 45 μάστοροι κι 60 μαθητάδες; Ποιός, στα τωρινά μας «πέτρινα χρόνια» θα πελεκήσει την πέτρα και θα χτίσει αρμούς; Πλέον,  όλη η... "μαστοριά" του Νεοέλληνα, έχει εξαντληθεί στο να καταφέρνει να ζει καθημερινά ΧΩΡΙΣ ΠΟΡΟΥΣ, χωρίς ελπίδα  -και το χειρότερο- χωρίς πατρίδα!!!

Βέβαια, για κάποιους λιγοστούς, η δική τους "μαστοριά" εξυφαίνει την εξαπάτηση των πολλών. Παραθυρολάγνοι κι αιθεροβάμονες, τερατολόγοι και παραφιλολογούντες, ανίκανοι και ανίδεοι, τζάμπα μάγκες κι επικίνδυνοι τσαμπουκάδες, επαΐοντες της μπουρδολογίας και μάστορες της ψηφοθηρίας.

Το συνταγματικό τόξο των αγεφύρωτων δήθεν τάχα μου ιδεολογικών διαφορών και των ομογενοποιημένων  -σα ληγμένα γιαούρτια- πολιτικών «προσφορών», κατέληξε να παρασυρθεί από τη χρυσαύγουλη βροχή. Δεν το πήρε ακόμη το… ποτάμι, ωστόσο, αυτό μπορεί και να μην αργήσει, αν η δημοκρατία παραμείνει απροστάτευτη στις καιρικές και τις καιροσκοπικές συνθήκες.

Το ανάθεμα σε όσους αγνόησαν τα αιτήματα υποστήλωσής του, ρίχνουν οι Ηπειρώτες και δικαίως. Η «Ακρόπολή» τους, το σύμβολο των αγώνων για ελευθερία, μπλέχτηκε με τα κύματα λάσπης και ροβολά προς τη θάλασσα. Η συμφωνία Πλάκας-Μυρόφυλλου, ξεχάστηκε ανάμεσα σε πολιτικές της… πλάκας και σε μύρια φύλλα και… φτερά.  Από τον πρωτομάστορα Κωνσταντίνο Μπέκα που το χτισε το 1866, περάσαμε στον… «αστυνόμο Μπέκα» που θα ψάχνει, ως καρικατούρα, τις ευθύνες ανάμεσα σε ανίκανους ανευθυνουπεύθυνους.

Γύρω μας, ο τόπος καταρρέει! Εμείς ωστόσο, έχουμε επιδοθεί σε μια καινουριοφανή εθνική ανάταση τσαμπουκαλέματος,  εξαιτίας του παιδικού παιχνιδιού «α-μπε-μπα-μπλουμ-νάι-σελ-μπλουμ-α-μπε-μπα-μπλουμ-βα-ρου-φα-μπλιμ-μπλούμ».

Η Κυβέρνηση υποσχέθηκε τάχιστα μελέτη αποκατάστασης. Ελπίζω πάντως να μη χρειαστεί, για να θεμελιωθεί εκ νέου το γεφύρι, να "στοιχειώσουν" τη... γυναίκα του πρωτομάστορα. Διότι, ως γνωστόν, η «γυναίκα» είναι εκείνη που, ανά τους αιώνες, καταλήγει να... "την πληρώνει"!



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία