 |
|
|  |  |  | 
Η επιδημία δάγκειου πυρετού στη Μαδέρα εξαπλώνεται στην Ευρώπη
Λονδίνο
Την εμφάνισή του στην Ευρώπη ύστερα από τη δεκαετία του 20 έκανε για
πρώτη φορά ο δάγκειος πυρετός καθώς περισσότεροι από 1.300 άνθρωποι
έχουν νοσήσει στη Μαδέρα, στο αρχιπέλαγος της Πορτογαλίας.
Η νόσος προκαλείται από τον δάγκειο ιό, ο οποίος μεταδίδεται (δηλαδή
εξαπλώνεται) μέσω των κουνουπιών.
Σε μια πρώτη αξιολόγηση, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Πρόληψη και τον
Έλεγχο των Ασθενειών (ECDC) ανέφερε ότι 25 κρούσματα της νόσου--η
οποία αποκαλείται και «πυρετός των σπασμένων οστών» γιατί ο πόνος που
μπορεί να προκαλέσει στους ανθρώπους είναι τόσο μεγάλος, που έχουν την
αίσθηση ότι σπάνε τα κόκαλά τους-- εντοπίστηκαν σε άλλα σημεία της
Ευρώπης από ανθρώπους που είχαν ταξιδέψει από τη Μαδέρα.
Η ίδια πηγή αναφέρει ότι τέτοια κρούσματα έχουν καταγραφεί στην
Πορτογαλία, τη Βρετανία, τη Γερμανία, τη Σουηδία και τη Γαλλία.
Από τότε που ξέσπασε η επιδημία στις αρχές Οκτωβρίου, έχουν καταγραφεί
1.357 κρούσματα δάγκειου πυρετού από τις υγειονομικές αρχές στη
Μαδέρα, μεταξύ των οποίων 669 εργαστηριακά επιβεβαιωμένες και 688
πιθανά κρούσματα.
Ογδόντα-εννέα άνθρωποι έχουν νοσηλευτεί και μέχρι στιγμής δεν έχει
καταγραφεί κάποιος θάνατος.
Μερικά από τα συμπτώματα του δάγκειου πυρετού είναι πυρετός,
πονοκέφαλος, δερματικό εξάνθημα που μοιάζει με την ιλαρά και πόνος
στους μύες και στις αρθρώσεις. Σε κάποιους ασθενείς--περίπου στο 5%--
ο δάγκειος πυρετός μπορεί να εξελιχθεί σε μία από τις δύο μορφές που
είναι επικίνδυνες για τη ζωή.
Η πρώτη μορφή είναι ο δάγκειος αιμορραγικός πυρετός, ο οποίος προκαλεί
αιμορραγία, διαρροή στα αιμοφόρα αγγεία (αγωγοί που μεταφέρουν αίμα)
και χαμηλά επίπεδα αιμοπεταλίων (υπεύθυνα για τη θρόμβωση του
αίματος). Η δεύτερη μορφή είναι το σύνδρομο δάγκειου κλονισμού, που
προκαλεί την πτώση της αρτηριακής πίεσης σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα.
Στις περισσότερες περιπτώσεις ο δάγκειος πυρετός μεταδίδεται από το
κουνούπι Aedes aegypti (Αηδής ο αιγυπτιακός), γνωστό και ως κουνούπι
τίγρης, που συναντώνται στη Μαδέρα, ένα αρχιπέλαγος βορείως των
Καναρίων Νήσων στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Το ECDC, που καταγράφει τις ασθένειες στην περιοχή, ανακοίνωσε ότι
συνεργάζεται με τα κράτη μέλη της ΕΕ και με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για
να εξασφαλίσει ότι εντοπίζονται και καταγράφονται όλες οι περιπτώσεις
τουριστών που επιστρέφουν από την περιοχή.
Κάποια κρούσματα δάγκειου πυρετού στην Ευρώπη αναφέρθηκαν στη Γαλλία
και στην Κροατία το 2010, αλλά η επιδημία στη Μαδέρα είναι η πρώτη
επιβεβαιωμένη μετάδοση της νόσου από την δεκαετία του 20 και
αναμένεται να συνεχιστεί μέχρι το τέλος του χρόνου.
Στις αρχές του χρόνου, αξιωματούχοι του τομέα υγείας στην Ελλάδα
απέδωσαν τον θάνατο ενός 80χρονου σε δάγκειο πυρετό--το πρώτο κρούσμα
της νόσου ύστερα από επιδημία στη χώρα το 1927-28.
Το ECDC δεν πρότεινε περιορισμούς στις μετακινήσεις από και προς τη
Μαδέρα αλλά συνέστησε προσοχή στα τσιμπήματα κουνουπιών καθώς και
απεντόμωση σε λιμάνια και αεροδρόμια.
Δεδομένου ότι τα κουνούπια που είναι φορείς του ιού τσιμπούν στη
διάρκεια της ημέρας, το Κέντρο συνιστά την προστασία των ανθρώπων
καθ΄όλη τη διάρκεια της μέρας. Επίσης συμβουλεύει τις αρχές στις
περιοχές που γειτνιάζουν με τη Μαδέρα, όπως τα Κανάρια Νησιά, να
εντατικοποιήσουν τους ελέγχους για την παρουσία των πληθυσμών
κουνουπιών Aedes ώστε να αξιολογήσουν τον κίνδυνο εξάπλωσης του
δάγκειου πυρετού.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|