Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Μαρία Τσάλλα ή, αλλιώς, Ιρίνα
To αποκαλούμενο ως  «κόκκινο σπουργίτι» τύς FSB που δρούσε στην Ελλάδα



Aθήνα.-

Τον Μάιο του 2018 κάπου στο κέντρο της Αθήνας μια νεαρή ομογενής, όπως
δήλωνε στους λίγους γνωστούς και στους ακόμη λιγότερους φίλους της,
κάνει βόλτες και φωτογραφίζει νεοκλασικά κτίρια και παλιά σπίτια στην
Πλάκα.
Λέγεται Μαρία Τσάλλα, έχει ταυτότητα και όλα τα απαραίτητα έγγραφα και
για τα επόμενα τέσσερα και πλέον έτη εμφανίζεται ως μια νεαρή
επιχειρηματίας που έχει χόμπι τη φωτογραφία.
Χρειάστηκε η συνδρομή ξένης υπηρεσίας πληροφοριών μετά τη σύλληψη
Ρώσων πρακτόρων στην Σλοβενία για να ανακαλύψει η ΕΥΠ ότι η Μαρία
Τσάλλα ήταν τελικά πράκτορας της Ρωσίας, που ζούσε υπό καθεστώς βαθιάς
κάλυψης στη χώρα μας. Μόνο που, όταν έγινε αυτό, το «κόκκινο
σπουργίτι» της FSB -το αληθινό όνομα της οποίας ήταν Ιρίνα
Αλεξάντροβνα-Σμίρεβα- είχε πλέον εγκαταλείψει τη χώρα μας και
επέστρεψε στην Μόσχα μέσω μιας ενδιάμεσης στάσης σε χώρα της Ασίας.
Εκεί πιθανόν να την περίμενε και ο... fake Βραζιλιάνος Ντάνιελ Κάμπος,
επίσης Ρώσος πράκτορας και σύζυγός της, το πραγματικό όνομα του οποίου
ήταν Αρτέμ Σμίρεβ, o οποίος επίσης πέρασε αρκετά χρόνια, ζώντας στο
Ρίο Ντε Τζανέιρο. Έκτοτε τα ίχνη της Τσάλλα χάθηκαν δια παντός.

Η Ιρίνα που έγινε Μαρία

Μέχρι να γίνει αυτό όμως, κυκλοφορούσε στην Ελλάδα ως η καθόλα
νομότυπη «Μαρία Τσάλλα», ένα σχετικά ντροπαλό κορίτσι, που διατηρούσε
μαγαζί με πλεκτά σε μια ήσυχη γειτονιά στο Παγκράτι. Εκεί είχε
καθημερινές επαφές με πολλούς ανθρώπους, είχε αποκτήσει λίγους φίλους,
όμως δεν ήταν ποτέ τρομερά κοινωνική, ενώ έμενε σε ένα διαμέρισμα
δίπλα στο μαγαζί της
Μέχρι και σχέση με Έλληνα είχε συνάψε, παρά το γεγονός ότι ήταν ήδη
παντρεμένη με τον επίσης πράκτορα Αρτέμ Σμίρεβ, που εμφανιζόταν ως
Ντάνιελ Κάμπος. Κάτι που το ήξεραν οι δυο τους και πιθανότατα ένα ή
δύο υψηλόβαθμα στελέχη της FSB.
Πρώην στελέχη και πράκτορες της CIA την  χαρακτηρίζουν «κόκκινο
σπουργίτι», μια πράκτορας δηλαδή που δεν έφερε διπλωματικό διαβατήριο.
Οι πληροφορίες για τα εν Ελλάδι πεπραγμένα της εικάζουν ότι δεν
εμφανιζόταν ποτέ στη ρωσική πρεσβεία και δρούσε αυτόνομα έχοντας λάβει
σαφείς οδηγίες από την αρχή της αποστολής της.
Τα ελάχιστα στοιχεία γύρω από την Ιρίνα Αλεξάντροβνα-Σμίρεβα όπως
φέρεται να τα ανέλυσε η ΕΥΠ από τον Φεβρουάριο έως και τον Μάρτιο του
2023 αφορούσαν κυρίως κινήσεις και ταξίδια που πραγματοποίησε εντός
και εκτός συνόρων της χώρας.
Κύκλοι προσκείμενοι στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών πίστευαν ότι η
Ρωσίδα που μας προέκυψε «Μαρία Τσάλλα» και δήλωνε κόρη ζευγαριού
ομογενών που επέστρεψε στην Ελλάδα, ήταν πολύ προσεχτική σε όλο το
διάστημα της παραμονής της στην Ελλάδα.
Ίσως να ταξίδεψε μια φορά στην Ρωσία για ένα 24ωρο μόνο, για να δώσει
μια εκτενή αναφορά, παρότι αυτού του είδους οι επιχειρησιακοί
πράκτορες, λειτουργούν μονίμως υπό κάλυψη.
Στην ελληνική της ταυτότητα η Ιρίνα Αλεξάντροβνα είχε υιοθετήσει όνομα
νεκρού βρέφους σύμφωνα με την ληξιαρχική πράξη γέννησης που εμφάνιζε,
το οποίο είχε πεθάνει λίγη ώρα μετά τον τοκετό. Τόσο η υπάλληλος της
επιχείρησης στο Παγκράτι όσο και ο Έλληνας σύντροφος... έπεσαν από τα
σύννεφα, όταν κλήθηκαν να μιλήσουν για την «Μαρία Τσάλλα» που
γνώριζαν.
Αυτή που έκανε εντατικά μαθήματα ελληνικών ώστε να χειρίζεται άψογα
την γλώσσα ενώ μίλαγε άλλες τέσσερις τουλάχιστον, κάτι σύνηθες για
τους κατασκόπους που δρουν σε χώρες όπου η FSB επιθυμεί βαθιά
διείσδυση κάτω από πλήρη μυστικότητα και νέα ταυτότητα.

 

 

 



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία