Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών ο Μάρκος Ροντρίγκεζ Παντόχα , ο
άνθρωπος που έγινε παγκοσμίως γνωστός ως ο πραγματικός «Μόγλης» της
Ισπανίας.
 Ο Παντόχα απεβίωσε στο χωριό Ράντε της Γαλικίας, κλείνοντας τον κύκλο
μιας από τις πιο σπάνιες υποθέσεις «άγριων παιδιών» στη σύγχρονη
Ευρώπη.
Αφού εγκαταλείφθηκε σε ηλικία μόλις 7 ετών στα απομονωμένα βουνά της
Σιέρα Μορένα, έζησε για σχεδόν 12 χρόνια εντελώς μόνος, βρίσκοντας
προστασία, τροφή και οικογένεια ανάμεσα σε μια αγέλη λύκων, πριν
επιστρέψει με τη βία στην ανθρώπινη κοινωνία
. Ο Μάρκος γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1946 στο χωριό Άνορα της επαρχίας
Κόρδοβα, σε μια Ισπανία που προσπαθούσε να συνέλθει από τις πληγές του
Εμφυλίου Πολέμου και τις συνέπειες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η
οικογένειά του ζούσε υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας.
 Όταν ο Μάρκος ήταν μόλις τριών ετών, η μητέρα του πέθανε πάνω στη
γέννα του τέταρτου παιδιού της, το οποίο επίσης δεν κατάφερε να
επιζήσει. Τα αδέλφια του μοιράστηκαν σε συγγενείς, αλλά ο Μάρκος
παρέμεινε με τον πατέρα του. Λίγο αργότερα, ο πατέρας του
ξαναπαντρεύτηκε μια γυναίκα που είχε ήδη ένα παιδί από προηγούμενο
γάμο. Η οικογένεια μετακόμισε στο Φουενκαλιέντε της Σιέρα Μορένα για
να εργαστεί στην παραγωγή ξυλοκάρβουνου.
Στο νέο αυτό περιβάλλον, ο μικρός Μάρκος βίωσε συστηματική και σκληρή
σωματική και ψυχολογική κακοποίηση από τη μητριά του. Το 1954, όταν
ήταν μόλις επτά ετών, ο πατέρας του αποφάσισε να τον πουλήσει ή να τον
παραδώσει ως ουσιαστικά σκλάβο σε έναν ηλικιωμένο ερημίτη γιδοβοσκό
που ζούσε απομονωμένος στις ορεινές πλαγιές της Σιέρα Μορένα. Ο
ηλικιωμένος βοσκός πήρε το αγόρι σε μια σπηλιά και άρχισε να του
μαθαίνει τους βασικούς κανόνες επιβίωσης στο βουνό. Του έδειξε πώς να
αρμέγει τις κατσίκες, πώς να φτιάχνει παπούτσια από φλοιό δέντρων, πώς
να κυνηγά κουνέλια με ένα ραβδί και πώς να προστατεύεται από τους
σκορπιούς και τα φίδια. Ωστόσο, η περίοδος αυτή δεν διήρκεσε πολύ.
Λίγο καιρό μετά την άφιξη του Μάρκου, ο γέροντας βοσκός εξαφανίστηκε,
πιθανότατα πέθανε σε κάποιο απομακρυσμένο σημείο των βουνών, φήνοντας
το επτάχρονο αγόρι εντελώς μόνο του σε ένα άγριο και αφιλόξενο
περιβάλλον, γεμάτο λύκους, ελάφια και ορεινές κατσίκες.
 Μόνος, τρομαγμένος και χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής στην
οικογένεια που τον είχε κακοποιήσει, ο Μάρκος άρχισε να στηρίζεται στα
ένστικτά του. Όπως εξήγησε δεκαετίες αργότερα στις αφηγήσεις του, η
επιβίωσή του οφειλόταν στη σταδιακή αποδοχή του από μια τοπική αγέλη
λύκων. Αρχικά, ο Μάρκος πλησίαζε τη φωλιά των λύκων αφήνοντας τροφή
για τα μικρά. Μια ημέρα που έκλαιγε μόνος και φοβισμένος, μια λύκαινα
τον πλησίασε. Αντί να του επιτεθεί, τον αποδέχθηκε στη φωλιά της και
του πρόσφερε τροφή. Τα μικρά της άρχισαν να τρέχουν και να πηδούν
παιχνιδιάρικα γύρω του, επισφραγίζοντας την ένταξή του στην αγέλη.
Για περίπου 12 χρόνια (1954–1965), ο Μάρκος έζησε ως μέλος του φυσικού
οικοσυστήματος: Έμαθε να μιμείται τους ήχους δεκάδων ζώων, από το
κελάηδημα των πουλιών μέχρι τα καλέσματα των ελαφιών και των
αλεπούδων. Ανέπτυξε την ικανότητα να ουρλιάζει σαν λύκος, καλώντας την
αγέλη όταν χρειαζόταν βοήθεια ή συντροφιά. Τρεφόταν με ψάρια που
έπιανε στα ποτάμια, κουνέλια, ρίζες και φρούτα του δάσους. Κοιμόταν σε
σπηλιές και ντυνόταν με δέρματα ζώων για να αντέχει το κρύο.
 Ο ίδιος δήλωνε χαρακτηριστικά ότι «οι γονείς μου ήταν οι λύκοι» και
ότι η περίοδος αυτή ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής του, καθώς γνώρισε
την ανιδιοτελή αποδοχή που του είχαν στερήσει οι άνθρωποι.