 |
|
|  |  |  | 
Ιδιαίτερα στον αναπτυσσόμενο κόσμο
Η μόλυνση είναι εξίσου επικίνδυνη με την ελονοσία και τη φυματίωση
Νέα Υόρκη
Η μόλυνση από τα εργοστάσια και τα ορυχεία θέτει σε κίνδυνο την
υγεία 125 εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο και στις
αναπτυσσόμενες χώρες είναι εξίσου επικίνδυνη με την ελονοσία ή τη
φυματίωση, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιοποιήθηκε από δύο
περιβαλλοντικές οργανώσεις.
Οι ερευνητές που υπογράφουν την έκθεση "Τα Σοβαρότερα Παγκόσμια
Προβλήματα από τη Μόλυνση για το 2012" υποστηρίζουν ότι η έκθεσή τους
είναι η πρώτη εμπεριστατωμένη απόπειρα εκτίμησης του αριθμού των
ανθρώπων που νοσούν ή χάνουν τη ζωή τους σε ολόκληρο τον κόσμο επειδή
εργάζονται ή κατοικούν κοντά σε βυρσοδεψεία, εργοστάσια ανακύκλωσης,
εργοστάσια χημικών ή ορυχεία--μεταξύ άλλων βιομηχανιών τοξικών
προϊόντων.
Όπως είπε ο Στέφαν Ρόμπινσον, ερευνητής στην ελβετική οργάνωση
Green Cross, που εκπόνησε την έκθεση σε συνεργασία με την
περιβαλλοντική ΜΚΟ Blacksmith Group, η οποία εδρεύει στη Νέα Υόρκη,
"το συγκλονιστικό γεγονός είναι ότι η διεθνής και εγχώρια κυβερνητική
δράση σε σχέση με αυτές τις ασθένειες ξεπερνά κατά πολύ τη σημασία που
δίνεται στους τοξικούς χώρους, που όπως φαίνεται και από την έκθεση,
συμβάλλουν πολύ στην εξάπλωση των ασθενειών παγκοσμίως".
Οι ερευνητές εξέτασαν περισσότερες από 2.900 βιομηχανικές
μονάδες--εν ενεργεία ή εκτός λειτουργίας-- σε 49 χώρες χαμηλού ή
μεσαίου εισοδήματος και προέβησαν σε εκτίμηση ως προς την επίδραση που
έχουν κάποιες ρυπαντικές ουσίες-- όπως ο μόλυβδος, ο υδράργυρος ή το
χρώμιο-- για την υγεία ανθρώπων που διαμένουν κοντά ή εργάζονται σε
αυτά τα εργοστάσια, συχνά κατασκευάζοντας προϊόντα ή παρέχοντας
υπηρεσίες για τους κατοίκους πλουσιοτέρων χωρών.
Οι οργανώσεις αυτές επισήμαναν ότι η στατιστική αυτή "δεν είναι με
κανέναν τρόπο οριστική, αλλά μπορεί να εκληφθεί ως ενδεικτική της
πιθανής έκτασης του προβλήματος" και πρόσθεσαν ότι αναμένουν πως τα
στοιχεία δεν θα αποδίδουν το μέγεθος του προβλήματος.
Οι μικρότερες εταιρείες, που συχνά παράγουν προϊόντα για τις
τοπικές αγορές, τείνουν να έχουν τις περισσότερες αρνητικές επιδράσεις
για την ανθρώπινη υγεία. Στην έκθεση, πάντως, δεν αναφέρονται ονόματα
εταιρειών.
Στις 49 αυτές χώρες-- σχεδόν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου
πληθυσμού--οι ερευνητές εκτιμούν ότι περισσότερα από 17 εκατομμύρια
χρόνια υγιούς ζωής χάθηκαν εξαιτίας των ρυπαντικών ουσιών που
προκάλεσαν οι δέκα βιομηχανίες οι οποίες εξετάστηκαν, σε σχέση με 14
εκατομμύρια από την ελονοσία, 25 εκατομμύρια από τη φυματίωση και
περίπου 29 εκατομμύρια από τον ιό του AIDS, HIV.
Είναι ευκολότερο, σύμφωνα με την έκθεση, να διαγνώσεις και να
μετρήσεις όσους έχουν προσβληθεί από τον HIV από το να μετρήσεις τον
αριθμό των παιδιών, των οποίων η εγκεφαλική ανάπτυξη έχει επιβραδυνθεί
εξαιτίας της χρόνιας έκθεσής τους στο μόλυβδο από διάφορες
βιομηχανικές πηγές.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|