 |
|
|  |  |  | 
Αποκαλυπτική έρευνα
Το εργασιακό περιβάλλον επηρεάζει τις γεννήσεις παιδιών με αυτισμό
Πηγή ΟΕΜ
Οι μητέρες ,που εργάζονται σε επαγγέλματα με υψηλή και συχνή έκθεση σε
τοξικές χημικές ουσίες ή με υψηλά επίπεδα στρες, έχουν αυξημένες
πιθανότητες να αποκτήσουν παιδί με διαταραχή αυτιστικού φάσματος,
σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό
«Occupational & Environmental Medicine».
Ερευνητική ομάδα, από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Τζονς
Χόπκινς, τη Σχολή Δημόσιας Υγείας T.H.Chan του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ,
τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Emory, το Πανεπιστήμιο
Drexel, το Τμήμα Δημόσιας Υγείας του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Βάσει
Μητρώων της Δανίας και το Ινστιτούτο Επιδημιολογίας του Καρκίνου της
Αντικαρκινικής Εταιρείας της Δανίας, εξέτασε στοιχεία για τα
επαγγέλματα μητέρων πριν από τη σύλληψη, κατά τη διάρκεια της
εγκυμοσύνης και κατά τη βρεφική ηλικία, προκειμένου να διερευνήσει
τυχόν επιπτώσεις στη νευροανάπτυξη των απογόνων.
Αναλύθηκαν δεδομένα από 1.702 περιπτώσεις παιδιών με διαταραχή
αυτιστικού φάσματος που γεννήθηκαν στη Δανία μεταξύ 1973 και 2012. Οι
περιπτώσεις αυτές συγκρίθηκαν με 108.532 παιδιά χωρίς διάγνωση
αυτισμού, με αντιστοίχιση ως προς το φύλο και το έτος γέννησης.
Τα στοιχεία για την επαγγελματική πορεία των μητέρων προήλθαν από το
Μητρώο Συνταξιοδοτικού Ταμείου της Δανίας και ταξινομήθηκαν σε επτά
επαγγελματικές κατηγορίες. Στην ανάλυση οι ερευνητές έλαβαν επίσης
υπόψη παράγοντες που μπορεί να παίζουν ρόλο, όπως η ηλικία των
μητέρων, το ιστορικό νευροψυχιατρικών διαταραχών, το κάπνισμα κατά την
εγκυμοσύνη και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι οι πιθανότητες γέννησης παιδιού με αυτισμό
ήταν αυξημένες για μητέρες που εργάζονταν πριν από τη σύλληψη έως και
τα πρώτα χρόνια ζωής του παιδιού στις χερσαίες μεταφορές, τη δημόσια
διοίκηση και τον στρατό.
Συγκεκριμένα, η εργασία σε στρατιωτικά ή αμυντικά επαγγέλματα πριν ή
κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αύξησε κατά 59% τις πιθανότητες
διάγνωσης αυτισμού στο παιδί. Οι μητέρες που εργάζονταν στις επίγειες
μεταφορές, όπου μπορεί να εκτίθενται σε προϊόντα καύσης, είχαν 24%
μεγαλύτερες πιθανότητες να έχουν παιδί με αυτισμό. Επιπλέον, η εργασία
στον δικαστικό τομέα πριν από τη σύλληψη και κατά τη διάρκεια της
εγκυμοσύνης αύξησε την πιθανότητα τα παιδιά να εμφανίσουν αυτισμό κατά
59%, σύμφωνα με τη μελέτη.
Οι συσχετίσεις παρατηρήθηκαν για επαγγέλματα στα οποία εργάζονταν οι
μητέρες πριν από τη σύλληψη, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και κατά
τη βρεφική ηλικία, αν και οι συσχετίσεις αποδυναμώθηκαν κατά τη
βρεφική ηλικία του παιδιού.
Αντίθετα, η μελέτη δεν βρήκε καμία σύνδεση μεταξύ του αυτισμού και της
εργασίας των μητέρων στη γεωργία, όπου μπορεί να είχαν εκτεθεί σε
φυτοφάρμακα. Το ίδιο και για τα επαγγέλματα, όπως οι αεροπορικές
μεταφορές, οι βιομηχανίες επεξεργασίας χημικών και οι υπηρεσίες
καθαρισμού, όπου η αύξηση δεν βρέθηκε να είναι σημαντική.
Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η εργασία σε στρατιωτικά επαγγέλματα
μπορεί να σημαίνει έκθεση σε πολλαπλούς κινδύνους, συμπεριλαμβανομένου
του μόλυβδου από ασκήσεις χειρισμού πυροβολικού και εκπαίδευσης,
καυσαερίων και βιομηχανικών διαλυτών. Αντίστοιχα, οι μητέρες που
εργάζονται στις χερσαίες και αεροπορικές μεταφορές μπορεί να
εκτίθενται σε καυσαέρια και αιωρούμενα σωματίδια.
Επίσης, σημειώνουν ότι το έντονο εργασιακό στρες, όπως πιθανόν
συμβαίνει και στον δικαστικό τομέα, μπορεί να συμβάλλει στην κόπωση
και τη σωματική επιβάρυνση της μητέρας και να επηρεάζει αρνητικά τη
νευροανάπτυξη του παιδιού, ενδεχομένως μέσω αυξημένης φλεγμονής κατά
την εγκυμοσύνη.
Διευκρινίζεται πάντως ότι πρόκειται για μελέτη παρατήρησης και
επομένως δεν μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με τα
αίτια και τα αποτελέσματα. Ένας περιορισμός της μελέτης ήταν ότι τα
επαγγέλματα κατηγοριοποιήθηκαν ανά κλάδο και δεν υπήρχαν λεπτομερείς
πληροφορίες για τους ακριβείς τίτλους ή τα καθήκοντα εργασίας
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|