 |
|
|  |  |  | 
ΧΕΛΩΝΑ ΜΕΤΡΑ...192 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ
Ο Τζόναθαν ειναι το γηραιότερο χερσαίο ζώο στον Πλανήτη
Πηγή AΠΕ-ΜΠΕ
Ο Τζόναθαν δεν είναι απλά μια γιγάντια χελώνα, αλλά το γηραιότερο
χερσαίο ζώο μετρώντας 192 χρόνια ζωής. Μια διεθνής ερευνητική ομάδα
μελέτησε το γονιδίωμά του για να εντοπίσει τα μυστικά της μακροζωίας
του.
Ο Τζόναθαν γεννήθηκε γύρω στο... 1832 στις Σεϋχέλλες και μεταφέρθηκε
το 1882 στην Αγία Ελένη, ένα τροπικό νησί στον νότιο Ατλαντικό που
αποτελεί βρετανικό υπερπόντιο έδαφος, ως δώρο προς τον κυβερνήτη.
Ζυγίζει περίπου 200 κιλά και ζει μαζί με άλλες γιγάντιες χελώνες στον
χώρο της επίσημης κατοικίας του κυβερνήτη στο νησί. Παρόλο που είναι
τυφλή λόγω καταρράκτη, η χελώνα διατηρεί εξαιρετική ακοή.
Οι ερευνητές έλαβαν ένα μικρό δείγμα ιστού από το εσωτερικό του
μάγουλου του Τζόναθαν. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης δημοσιεύθηκαν στο
περιοδικό «Science Advances». Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι για τη
μακροζωία του δεν έπαιξαν ρόλο μόνο τα καλά γονίδια, αλλά και η
απουσία γενετικής φθοράς. Εντόπισαν 287 μοναδικές γονιδιακές
παραλλαγές, οι οποίες περιορίζουν τις συνήθειες επιπτώσεις της
γήρανσης. Αυτές οι παραλλαγές ελέγχουν βασικές σωματικές διεργασίες,
όπως την επιδιόρθωση βλαβών στο DNA, τη μείωση της φλεγμονής, τη
ρύθμιση της ινσουλίνης και την καταστολή του καρκίνου. Επίσης,
διαπίστωσαν ότι το «μυστικό» του φαίνεται να συνδέεται και με την
εντροπία, δηλαδή την τάση των βιολογικών συστημάτων να γίνονται ολοένα
πιο ασταθή και αποδιοργανωμένα με την πάροδο του χρόνου.
Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της γήρανσης είναι η
δυσλειτουργία των μιτοχονδρίων, που προκύπτει από την αυξανόμενη
εντροπία.
Παρά την εξαιρετικά προχωρημένη ηλικία του, ο Τζόναθαν φαίνεται ότι
έχει αποφύγει σε μεγάλο βαθμό τις επιπτώσεις αυτής της αποδιοργάνωσης.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
