 |
|
|  |  |  | 
Τι προέκυψε απο Αμερικανική έρευνα
Ένα αυγό τη μέρα αυξάνει σημαντικά την ανάπτυξη των μικρών παιδιών
Πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον / Σεντ Λούις
Τα μικρά παιδιά που τρώνε ένα αυγό κάθε μέρα, αναπτύσσονται περισσότερο σε σχέση με όσα δεν τρώνε καθόλου, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική έρευνα, που κατέληξε στη διαπίστωση ότι τα οφέλη των αυγών είναι ακόμη μεγαλύτερα από ό,τι είχαν δείξει προηγούμενες μελέτες.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Λόρα Ιανότι του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Pediatrics" της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, πραγματοποίησαν μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή στο Εκουαδόρ.
Οι επιστήμονες είχαν χωρίσει 160 παιδιά ηλικίας έξι έως εννέα μηνών σε δύο ομάδες των 80 ατόμων: η μία έτρωγε ένα αυγό τη μέρα επί έξι μήνες (μελάτο, βραστό ή σε άλλη μορφή), ενώ η άλλη δεν έτρωγε καθόλου αυγά.
Διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά που έτρωγαν αυγά, ήσαν ψηλότερα και είχαν μεγαλύτερο βάρος. Η πιθανότητα το παιδί να έχει καθυστερημένη ανάπτυξη και να είναι λιποβαρές, ήταν μειωμένη κατά 47% και 74% αντίστοιχα.
«Τα αυγά συνήθως είναι φθηνά και εύκολο να βρεθούν. Αποτελούν επίσης καλή πηγή θρεπτικών συσταστικών για την ανάπτυξη των μικρών παιδιών και έχουν τη δυνατότητα να συμβάλουν στην μειωμένη ανάπτυξη που εμφανίζουν πολλά παιδιά σε όλο τον κόσμο», δήλωσε η Ιανότι, η οποία είναι ειδικός σε θέματα παιδικής διατροφής.
Οι ερευνητές παρακολούθησαν τα παιδιά που συμμετείχαν στη μελέτη για τυχόν αλλεργικές αντιδράσεις, αλλά δεν υπήρξαν τέτοια περιστατικά.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περίπου 155 εκατομμύρια παιδιά έως πέντε ετών έχουν ύψος μικρότερο από το κανονικό για την ηλικία τους. Τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής ενός παιδιού είναι κρίσιμα για το κατοπινό ύψος του. Αν το παιδί έχει εξ αρχής καθυστερημένη ανάπτυξη, αυτή είναι συνήθως μη αναστρέψιμη αργότερα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|