 |
|
|  |  |  | 
Ο ορισμός τής εξέλιξης
Από αποθηκάριος, διευθύνων σύμβουλος
Πηγή newmoney
Ο Τζον Φέρνερ έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στη Walmart
γεμίζοντας ράφια ως ωρομίσθιος εργαζόμενος σε κατάστημα της αλυσίδας.
Σήμερα βρίσκεται στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας με
τον μεγαλύτερο τζίρο παγκοσμίως, που καταλαμβάνει την πρώτη θέση στη
λίστα Fortune 500, απασχολεί 2,1 εκατ. εργαζομένους και διαθέτει
σχεδόν 11.000 καταστήματα σε 19 χώρες.
Ο Φέρνερ ανέλαβε τα ηνία του ομίλου διαδεχόμενος τον Νταγκ ΜακΜίλον,
που αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησης στις 31 Ιανουαρίου.
Ο 52χρονος Φέρνερ σπούδασε marketing management στο University of
Arkansas και ξεκίνησε την πορεία του στη Walmart από το τμήμα κήπου σε
κατάστημα της εταιρείας στο Μπέντονβιλ, την ιστορική έδρα της. Μέσα
από διαδοχικές προαγωγές εξελίχθηκε σε διευθυντή καταστήματος,
περιφερειακό διευθυντή και υπεύθυνο αγορών, ενώ στη συνέχεια πέρασε
στη διοικητική πυραμίδα, αναλαμβάνοντας καθήκοντα γενικού διευθυντή
τμήματος και αντιπροέδρου παγκόσμιων προμηθειών. Για δύο χρόνια
εργάστηκε στην Κίνα, όπου είχε την ευθύνη εμπορευμάτων και marketing
της Walmart China. Πριν αναλάβει τη διοίκηση της Walmart U.S.,
διετέλεσε CEO του Sam’s Club, του κλαμπ μελών του ομίλου.
«Ο John γνωρίζει κάθε πτυχή της επιχείρησής μας, από το κατάστημα έως
τη διεθνή στρατηγική. Έχει αποδείξει ότι μπορεί να φέρνει
αποτελέσματα, παραμένοντας πιστός στις αξίες μας», ανέφερε σε δήλωσή
του ο πρόεδρος τού διοικητικού συμβουλίου τής Walmart, Γκρεγκ Πέννερ.
Επηρεασμένος και από το δικό του ταπεινό ξεκίνημα, ο Φέρνερ ηγήθηκε
μιας βαθιάς αναδιάρθρωσης στον τρόπο αμοιβής των διευθυντών
καταστημάτων. Με στόχο την ενίσχυση του ηθικού και τον περιορισμό των
αποχωρήσεων, η Walmart προσέφερε στους κορυφαίους μάνατζερς ετήσια
πακέτα αποδοχών από 420.000 έως 620.000 δολάρια. Οι βασικοί μισθοί
αυξήθηκαν στα 130.000–160.000 δολάρια, επίπεδα τουλάχιστον διπλάσια
από τον μέσο αμερικανικό μισθό, ενώ το υπόλοιπο ποσό προέρχεται από
μετοχές και μπόνους, με στόχο «να αισθάνονται οι διευθυντές σαν
ιδιοκτήτες», όπως έχει τονίσει.
Ταυτόχρονα, επανήλθε πρόγραμμα μπόνους για τους εργαζομένους των
καταστημάτων, μέσω του οποίου ορισμένοι μπορούν να λαμβάνουν έως και
1.000 δολάρια ετησίως, ανάλογα με την προϋπηρεσία τους.
Σε μια περίοδο όπου η τεχνητή νοημοσύνη απειλεί θέσεις εργασίας σε
πολλούς κλάδους, ο Φέρνερ έχει δηλώσει ότι το προσωπικό της Walmart τα
επόμενα πέντε χρόνια θα παραμείνει σταθερό, ακόμη και αν αυξηθεί η
παραγωγικότητα. Οι θέσεις που θα καταργηθούν, έχει πει, θα
αντικατασταθούν από νέους ρόλους εντός της εταιρείας.
Το διοικητικό του ύφος έχει διαμορφωθεί έντονα από την οικογένειά του
και τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε. Ως παιδί εργαζόταν στη φάρμα του
παππού του, μαθαίνοντας από νωρίς την αξία της σκληρής δουλειάς.
«Μου έμαθε ότι τα ζώα δεν παίρνουν ρεπό τις Κυριακές, τα Σάββατα ή τις
Τετάρτες», έχει πει. «Ξυπνάς νωρίς, ελέγχεις τον φράχτη με το
αυτοκίνητο, για να βεβαιωθείς ότι καμία αγελάδα δεν έχει ξεφύγει».
Ο παππούς του, άνθρωπος που είχε βιώσει τη Μεγάλη Ύφεση, αντιμετώπιζε
τα προβλήματα πρακτικά, προτιμώντας να φτιάχνει μόνος του ό,τι
χρειαζόταν αντί να το αγοράζει.
«Στις επιχειρήσεις συναντάς αμέτρητες καταστάσεις χωρίς προφανή λύση.
Όμως με την ομάδα σου, τους διαθέσιμους πόρους, την εφευρετικότητα και
τη δημιουργικότητα, σχεδόν πάντα υπάρχει τρόπος να τις ξεπεράσεις»,
έχει αναφέρει.
Αυτή η φιλοσοφία βοήθησε τον Φέρνερ να καταγράψει 11 συνεχόμενα
τρίμηνα ανάπτυξης στο Sam’s Club και να διαχειριστεί τις πρωτοφανείς
προκλήσεις της πανδημίας. Όταν οι καταναλωτές έσπευσαν να γεμίσουν τα
καρότσια τους με προϊόντα πρώτης ανάγκης, από χαρτί υγείας έως
κονσέρβες, η Walmart αναπροσάρμοσε τη λειτουργία της, δίνοντας
προτεραιότητα στην κάλυψη της ζήτησης και, στη συνέχεια, στις
επενδύσεις για την εκρηκτική άνοδο των online παραγγελιών.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|