Η   Ε λ λ η ν ι κ ή   Φ ω ν ή   σ ε   5 5   γ λ ώ σ σ ε ς
   G r e e k   V o i c e   i n   5 5   l a n g u a g e s



Πάμε Σινεμά ; Οι ταινίες της εβδομάδας
 
ελληνική φωνή - κεντρική σελίδα  
επικοινωνία εκτύπωση
 
Εκδότης-Διευθυντής: ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ
Διευθύντρια Σύνταξης: ΤΟΝΙΑ ΜΑΝΙΑΤΕΑ
Ηλεκτρονική Ενημέρωση για την Ελλάδα και τον Κόσμο - News - Nachrichten
Θέατρο - Σινεμά    (click)   Μουσική    (click)  Αθλητισμός    (click)  Οικονομικά Θέματα    (click)
     




Οι Ελληνες μετανάστες στις ΗΠΑ που έγιναν μεγιαστάνες
Το αμερικανικό όνειρο των Catsimatidis, Metropoulos και Marcus



Πηγή Forbes

Για πολλούς Έλληνες, διαχρονικά και ιδίως την περίοδο που ακολούθησε
μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αμερική φάνταζε ως η Γη τής
Επαγγελίας.
Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες ή μεμονωμένα άτομα ξεκίνησαν
κυριολεκτικά με μερικές δεκάρες στην άκρη το υπερατλαντικό ταξίδι προς
τις ΗΠΑ, δουλεύοντας στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ως εργάτες,
κυνηγώντας μια καλύτερη ζωή.
Προσπαθώντας να εξηγήσει την ιδιοσυγκρασία της εργατικής τάξης της
χώρας του, ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ έγραφε το 1960 στο
δοκίμιο A Primer on the Thirties πως ελάχιστοι αυτοπροσδιορίζονταν ως
προλετάριοι, καθώς ”όλοι ήταν προσωρινά αμήχανοι καπιταλιστές”. Αυτή
περίπου η σκέψη βρίσκεται και στον πυρήνα του American Dream.
Tης ιδέας δηλαδή, ότι κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από την κοινωνική ή
οικονομική του αφετηρία, μπορεί μέσω σκληρής δουλειάς, ταλέντου και
επιμονής να πετύχει οικονομική ευημερία, κοινωνική άνοδο και μια
καλύτερη ζωή.
Για δεκαετίες το αμερικανικό όνειρο αποτέλεσε βασικό στοιχείο της
αμερικανικής ταυτότητας και προσέλκυσε εκατομμύρια μετανάστες στις
ΗΠΑ, οι οποίοι πίστευαν ότι θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες απ’ ό,τι
στις χώρες καταγωγής τους.
Στην τεράστια αυτή χώρα με τα χίλια πρόσωπα, για πολλούς το όνειρο
έχει αποδειχτεί… εφιάλτης, αφού εκατομμύρια ζουν σε συνθήκες απόλυτης
ή μερικής φτώχειας.
Όμως υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων, μεταξύ αυτών και Έλληνες
μετανάστες, που εκμεταλλευόμενοι κάθε ευκαιρία που βρέθηκε στον δρόμο
τους, έχτισαν περιουσίες πολλών εκατομμυρίων.
Μεταξύ αυτών, οι Τζον Κατσιματίδης, ο Ντιν Μητρόπουλος και ο Τζoρτζ
Μάρκους, που συμπεριλαμβάνονται στη  λίστα τού Forbes για τους
πλουσιότερους μετανάστες στις ΗΠΑ το 2026, με αθροιστική περιουσία που
ξεπερνά τα 10 δισ. δολάρια.
Στη φετινή κατάταξη περιλαμβάνονται 144 δισεκατομμυριούχοι μετανάστες,
αριθμός-ρεκόρ, με συνολική περιουσία 2,2 τρισ. δολαρίων, έναντι 125
δισεκατομμυριούχων με περιουσία 1,3 τρισ. δολαρίων στην περσινή λίστα.
Οι μετανάστες αποτελούν πλέον σχεδόν το 15% όλων των Αμερικανών
δισεκατομμυριούχων, ενώ συγκεντρώνουν περίπου το ένα τέταρτο του
συνολικού πλούτου της συγκεκριμένης κατηγορίας.
Μάλιστα, τρεις από τους δέκα πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο είναι
μετανάστες που ζουν στις ΗΠΑ: ο γεννημένος στη Νότια Αφρική Έλον Μασκ,
ο συνιδρυτής της Google Σεργκέι Μπριν, που γεννήθηκε στη Ρωσία, και ο
συνιδρυτής της Nvidia Τζένσεν Χουάνγκ, γεννημένος στην Ταϊβάν.

Ο βασιλιάς των σούπερ μάρκετ Τζον Κατσιματίδης

Γεννημένος το 1948 στη Νίσυρο, ο Κατσιματίδης, έφτασε στη Νέα Υόρκη σε
βρεφική ηλικία, μεγαλώνοντας σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Χάρλεμ.
Ενώ σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU), εργαζόταν ως
υπάλληλος σε παντοπωλείο. Ωστόσο, εγκατέλειψε τις σπουδές του όταν του
δόθηκε η ευκαιρία να αποκτήσει μερίδιο στο κατάστημα όπου εργαζόταν.
Το 1969 άνοιξε το πρώτο του δικό του παντοπωλείο και μέχρι την ηλικία
των 25 ετών είχε δημιουργήσει δίκτυο 10 καταστημάτων Red Apple.
Σήμερα, είναι ευρύτερα γνωστός ως ιδιοκτήτης της αλυσίδας σούπερ
μάρκετ Gristedes στη Νέα Υόρκη.
Παράλληλα, διαθέτει τη διυλιστηριακή εταιρεία United Refining στην
Πενσιλβάνια, την οποία απέκτησε όταν βρισκόταν σε καθεστώς πτώχευσης,
καθώς και σημαντικό χαρτοφυλάκιο ακινήτων στη Νέα Υόρκη και σε άλλες
περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών.


Ντιν Μητρόπουλος: Ο «αναγεννητής» εμβληματικών αμερικανικών brands

Ο Ντιν (C. Dean) Μητρόπουλος γεννήθηκε στους Χράνους Αρκαδίας.
Εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο Γουότερταουν της
Μασαχουσέτης, το 1956 σε ηλικία 10 ετών με την οικογένειά του.
Πραγματοποίησε την πρώτη του εξαγορά στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ηλικία
μόλις 32 ετών, αποκτώντας μια τυροκομική εταιρεία στο Βερμόντ, την
ιδιαίτερη πατρίδα της συζύγου του.
Είναι γνωστός κυρίως για τη διάσωση των εμβληματικών προϊόντων
Twinkies και της Hostess Brands, τα οποία επανέφερε με επιτυχία στην
αγορά.
Μέσω της επενδυτικής του εταιρείας Metropoulos & Co., έχει αποκτήσει,
αναδιαρθρώσει και μεταπωλήσει με επιτυχία ιστορικά εμπορικά σήματα,
όπως τα Chef Boyardee, Pabst Blue Ribbon, Bumble Bee Tuna και πολλά
ακόμη.
Το 2013, σε συνεργασία με το επενδυτικό fund Apollo, εξαγόρασε τη
Hostess Brands, οδηγώντας την λίγα χρόνια αργότερα ξανά στο
χρηματιστήριο. Δέκα χρόνια μετά, η εταιρεία εξαγοράστηκε από τη J.M.
Smucker Co. έναντι 5,6 δισ. δολαρίων.

Τζορτζ Μάρκους: Ο μεγιστάνας των ακινήτων της Δυτικής Ακτής

Ο Τζορτζ Μάρκους γεννήθηκε στην Εύβοια ως Γιώργος Μουτσανάς και σε
ηλικία τεσσάρων ετών μετανάστευσε με τους γονείς του στις ΗΠΑ.
Δραστηριοποιείται στον κλάδο του real estate στην περιοχή του κόλπου
του Σαν Φρανσίσκο για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες και
συγκαταλέγεται στους πλέον επιτυχημένους επιχειρηματίες του κλάδου
στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του προέρχεται από το 35% που
κατέχει στη Marcus & Millichap, την εισηγμένη εταιρεία real estate που
ίδρυσε το 1971. Η εταιρεία ειδικεύεται στα εμπορικά ακίνητα στις ΗΠΑ
και τον Καναδά και έχει εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους
παίκτες της αγοράς.
Παράλληλα, ο Μάρκους διατηρεί περίπου 3% της Essex Property Trust, της
εταιρείας επενδύσεων σε ακίνητη περιουσία (REIT) που επίσης ίδρυσε και
η οποία διαθέτει χαρτοφυλάκιο με περισσότερα από 60.000 διαμερίσματα
κατά μήκος της Δυτικής Ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επιπλέον, συμμετέχει με μετοχικά ποσοστά σε σειρά ιδιωτικών εταιρειών
ακινήτων και επενδύσεων, μεταξύ των οποίων οι SummerHill Housing Group
και Pacific Urban Residential, ενισχύοντας περαιτέρω την παρουσία του
στην αμερικανική αγορά ακινήτων.



 

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα στα ίδια μένουν... ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία». Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων - εραστών και της εξουσίας... ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του 80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης, σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο τόπος και εκείνη η γενιά. ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές «μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της ...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους, για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως της όποιας εκλογικής αναμέτρησης... ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που ...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων» ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει... ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους «τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...

Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας

Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>


 




Ειδήσεις για όλους | Θέματα | Τουριστικό Ρεπορτάζ | Ιατρικά Θέματα | Παρουσίαση Βιβλίων | Επικοινωνία