|
Εισαγωγικό
Η Κέα είναι το πρώτο νησί των Κυκλάδων μετά τη Μακρόνησο (που της ανήκει διοικητικά). Σε απόσταση μόλις 14 ν.μ. από το Λαύριο και μιάμισης ώρας από αερολιμένα «Ελ. Βενιζέλος» βρίσκεσαι σε ένα κυκλαδίτικο παράδεισο 132 τ.μ. με πλούσια φυσική, ιστορική και πολιτιστική ομορφιά!
Ιστορία
Μύθοι
Μια φορά κι έναν καιρό, στη Κέα ζούσαν νύμφες μέσα στα δάση και κοντά στις πηγές, γιατί εκείνα τα χρόνια η Υδρούσα (όπως ονομαζόταν) είχε υγρό κλίμα, πυκνή βλάστηση και πολλά νερά που αγαπούσαν οι νύμφες. Μια μέρα, εμφανίστηκε ένα λιοντάρι και άρχισε να τις κυνηγάει. Οι νύμφες έφυγαν και τότε το λαμπρότερο αστέρι του ουράνιου θόλου, ο Σείριος, κατάκαιε με τις φοβερές ακτίνες του τη γη της Υδρούσας. Αλλά και όλων των Κυκλάδων. Το νησί, μαστιζόταν από την ξηρασία και οι κάτοικοι ζήτησαν τη βοήθεια του ημίθεου Αρισταίου από τη Θεσσαλία, που ήταν γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Κυρήνης. Ο Αρισταίος επικεφαλής των Αρκάδων ήρθε στην Κέα και πρόσφερε θυσίες προς τιμή του Ικμαίου Διός, θεού της βροχής. Οι Θεοί εξευμενίστηκαν, και η ξηρασία άρχισε να μειώνεται. Από τότε και κάθε χρόνο πνέουν βόρειοι άνεμοι (μελτέμια), επί 40 μέρες την περίοδο που λάμπει ο αστερισμός Μεγάλος Κυνός στον οποίο ανήκει ο Σείριος. Ο Αρισταίος, εγκαταστάθηκε στην Υδρούσα. Δίδαξε στους κατοίκους την γεωργία, την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία και έθεσε τις βάσεις των θρησκευτικών δοξασιών. Στην Υδρούσα, ήρθε ο ήρωας Κέως, γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Ροδοέσσης. Από τον Κέως που ήταν επικεφαλής των Λοκρών από τη Ναύπακτο οι οποίοι κατέλαβαν το νησί φαίνεται να πήρε το όνομα της η Κέα.
Προϊστορικοί χρόνοι
Οι πρώτοι οικιστές της νεολιθικής εποχής, επέλεξαν βραχώδη υψώματα κοντά στην ακτή για να εποπτεύουν τη θάλασσα και τη στεριά. Τα ευρήματα που βρέθηκαν στον πρώτο οικισμό στο ακρωτήριο Κεφάλα μαρτυρούν τις πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις της Κέας με την ηπειρωτική Ελλάδα, και φέρνουν στο φως τον Κυκλαδικό πολιτισμό. Ο οικισμός ιδρύθηκε στην τελική νεολιθική περίοδο (3.300 π.χ.), στο ομώνυμο ακρωτήριο, στη βορειοδυτική ακτή του νησιού. Στους πρόποδες του ίδιου λόφου οργανώθηκε το νεκροταφείο του οικισμού. Ο χώρος κατοικήθηκε για έναν περίπου αιώνα. Οι κάτοικοι της Κεφάλας που ήταν γεωργοί και ψαράδες, αρχίζουν να αναπτύσσουν τη μεταλλοτεχνία. Η εποχή του χαλκού είναι στο κατώφλι της ιστορίας. Η Κέα της περιόδου του χαλκού είναι γνωστή κυρίως από τις ανασκαφές στο ακρωτήρι της Αγίας Ειρήνης που βρίσκεται κοντά στη θέση Κεφάλα. Από την εποχή του χαλκού έως το τέλος των μυκηναϊκών χρόνων, ο οικισμός της Αγίας Ειρήνης, έβαλε τη σφραγίδα του στην ιστορία και τον πρώιμο πολιτισμό του Αιγαίου Πελάγους. Στον τον 16ο αιώνα, που ο οικισμός γίνεται κόμβος επικοινωνίας του μινωικού με τον νεότευκτο μυκηναϊκό κόσμο, η Αγία Ειρήνη μετεξελίσσεται σε κρητομυκηναϊκό κέντρο. Η θέση του σε συνδυασμό με την ασφάλεια του λιμανιού, συντελεί στην οικονομική και κοινωνική άνθηση. Από τα ευρήματα φαίνεται ότι έχει να δείξει υδρευτικά και άλλα μεγάλα έργα μυκηναϊκού τύπου καθώς και περίτεχνες διακοσμήσεις στα έργα τέχνης. Η πόλη καταστρέφεται από ισχυρό σεισμό γύρω στο 1450 π.χ.
Αρχαϊκοί και Ιστορικοί χρόνοι
Στους αρχαϊκούς χρόνους (7ος -6ος αιώνας), η Κέα ως αποικία των Ιώνων γνώρισε μεγάλη ακμή. Ιδρύονται τέσσερις ανεξάρτητες και δυνατές οικονομικά και πολιτιστικά πόλεις: η Ιουλίς, η Καρθαία, η Ποιήεσσα και η Κορησσός. Εκτός από την Ποιήεσσα οι υπόλοιπες εκδίδουν νομίσματα.
Όλες οι πόλεις περιβάλλονταν από οχυρωματικά τείχη , ενώ πύργοι χτίζονταν σε επίκαιρα σημεία για τον έλεγχο της περιοχής. Ένα πυκνό οδικό δίκτυο συνδέει τις πόλεις-κράτη μεταξύ τους αλλά και το άστυ με τη χώρα του.
Κάθε πόλη είχε ξεχωριστή διοικητική και πολιτική διάρθρωση αλλά στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής, συνήθως συνεργάζονταν. Διεξάγονταν συνελεύσεις, συνερχόμενες από τους Δήμους και τον κύριο λόγο είχαν οι πολίτες.
Η προσφορά της Κέας στην ιστορία και στην τέχνη
Η Κέα ήταν φημισμένη για το πολιτικό της σύστημα και απασχόλησε το μεγάλο φιλόσοφο Αριστοτέλη . Το σύγγραμμα του «Κείων Πολιτεία»που αναφέρεται στην υποδειγματική οργάνωση της Κέας δεν διασώθηκε εκτός από ένα απόσπασμα.
Ο νομοθέτης Αριστείδης, ένας από εφτά μεγάλους σοφούς της αρχαιότητας καταγόταν από την Κέα και έγινε περίφημος σε όλη την Ελλάδα για τους αυστηρούς και πρότυπους νόμους που θέσπισε. Ένας από τους νόμους ήταν το «Κείον το νόμιμον». Σύμφωνα μ΄ αυτό όσοι περνούσαν τα 70 χρόνια της ηλικίας τους «αυτεκωνιάζοντο». Ο πολίτης έπρεπε να πεθαίνει μόλις οι πνευματικές και σωματικές δυνάμεις του δεν μπορούν να είναι ωφέλιμες στην πολιτεία.. Όταν συνέβαινε αυτό, ο πολίτης έπρεπε να εξηγήσει στους άρχοντες της πολιτείας, τους λόγους της απόφασης τους και τότε του δινόταν η άδεια της αυτοκτονίας.. Έπειτα, ο πολίτης περιστοιχισμένος από τους συμπολίτες του, σαν να έκανε οικογενειακή γιορτή και σαν να εκτελούσε το στερνό του καθήκον, πρόθυμα αυτοκτονούσε με κώνειο, από το γνωστό φυτό Μανδραγόρα.
Το έθιμο αυτό έσβησε όταν επικράτησε ο χριστιανισμός κατά τον 3ο αιώνα π.χ.
Οι αρχαίοι Κείοι είχαν ξεχωριστή επίδοση στον αθλητισμό. Αναφέρονται 69 νίκες Κείων αθλητών στα Ίσθμια, Νέμεα και Ολυμπία οι οποίοι υμνήθηκαν από τους Κείους ποιητές.
Ο Κείος ποιητής Σιμωνίδης, ήταν ένας από τους πρώτους διανιούμενους της αρχαίας κοινωνίας(556π.χ-468π.χ) και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα πνευματικού ανθρώπου.
Από τα ποιήματα του , σώζονται μόνο αποσπάσματα και είναι ο πρώτος ποιητής ο οποίος έγραψε ποιήματα για παραγγελία και για πληρωμή.
Ο ποιητής Βακχυλίδης ο οποίος ήταν ανιψιός του Σιμωνίδη, ήταν ένας από τους πιο γνωστούς και σημαντικούς λυρικούς ποιητές της αρχαίας Ελλάδας.
Η πνευματική ζωή του νησιού αναδεικνύει μεγάλες προσωπικότητες εκτός από τους ποιητές, όπως οι σοφιστές Θηραμένης και Ξενομήδης, ο διάσημος γιατρός Ερίστρατος, οι φιλόσοφοι Πυθακλείδης που χρημάτισε δάσκαλος του Περικλή, ο Πρόδικος, που ήταν δάσκαλος του Θουκιδίδη, του Ευριπίδη και του Ισοκράτη, ο Αρίστων κ.α.
Βυζαντινοί χρόνοι- Φραγκοκρατία
Από την ίδρυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας , η Κέα περιελήφθη στην επαρχία της Ελλάδας και ήταν υπό την κυριαρχία του Ανατ. Ρωμαικού κράτους. Κατά την περίοδο της Ρωμαικής κατάκτησης σταματά η αυτόνομη και η κοινοπολιτειακή λειτουργία των τεσσάρων πόλεων. Η Ιουλίδα γίνεται το μοναδικό πολιτικό κέντρο του νησιού. Ένας από τους Ενετούς ηγεμόνες οικοδόμησε το κάστρο του νησιού στη θέση της ακρόπολης της αρχαίας Ιουλίδας. Επί της δυναστείας των Ιουστινιανών και των Ενετών (1207- 1566), η Κέα κατακτήθηκε αλληλοδιαδόχως από διάφορους δυνάστες : Βαλέτους, Μικέλους, Βαρθολομαίους, Γοζαδίνων κ.α.
Την περίοδο αυτή η Κέα γίνεται κρησφύγετο πειρατών και υπέστη επί 3,5 αιώνες επιδρομές και λεηλασίες με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της Κέας στα 1470 να υπολογίζεται σε 200 κατοίκους.
Τοπωνύμια, γραπτές πηγές και ναοί (η Αγία Άννα και η Επισκοπή κοντά στην Ιουλίδα, οι Άγιοι Απόστολοι στην Κατωμεριά ο Άγιος Παντελεήμονας στα Ελληνικά) μαρτυρούν τη βυζαντινή εγκατοίκηση στο νησί.
Όταν έληξε η ενετική δυναστεία η Κέα περιελήφθη στο βασίλειο της Νάξου και των Δωδεκανήσων μέχρι που υποδουλώθηκε κι αυτή στη Οθωμανική αυτοκρατορία.
Οι Κείοι ένιωθαν εξουθενωμένοι που επί αιώνες ήταν δουλοπάροικοι αλλά διατήρησαν τον ανθρωπισμό και την εθνική τους συνείδηση.
Τουρκοκρατία.
Την ενετική κυριαρχία διαδέχτηκε η οθωμανική. Τους Τούρκους ενδιέφερε μόνο να εισπράττουν τους φόρους . Η Τζιώτικη κοινότητα κυβερνιόταν από τους εκλεγμένους προεστούς και επιτρόπους. Ήταν υπεύθυνοι για την διαχείριση των κοινών και την είσπραξη των φόρων για λογαριασμό της Υψηλής Πύλης. Ο λαός στο μεγαλύτερο μέρος του ζούσε διασκορπισμένος στις εξοχές. Γύρω στο 1780 ο Λάμπρος Κατσώνης συγκροτεί δικό του στόλο και κάνει ορμητήριο του το νησί. Με τις παράτολμες πράξεις του, 30 χρόνια πριν το 1821 τροφοδότησε και αναπτέρωσε τις ελπίδες για την λευτεριά.
Στην Κέα μυήθηκαν Φιλικοί όπως ο Ανδρέας Σοφιανός, ο Γεράσιμος Πάγκαλος κ.α. Η Τζια, μετά την ανεξαρτησία παρουσιάζει ανάπτυξη. Διακινεί και εξάγει τα προϊόντα της κυρίως βελανίδι και κριθάρι.
Οικισμοί - παραλίες
Η Κέα είναι ένα νησί με πληθώρα παραδοσιακών οικισμών όπως η πρωτεύουσα Ιουλίδα, η Κορησσία, το Βουρκάρι, ο Οτζιάς, ο Μυλοπόταμος, οι Ποίσσες, ο Κούνδουρος και άλλες.
Ιουλίδα
Η Ιουλίδα, ή αλλιώς Χώρα, η πρωτεύουσα και «καρδιά» της Τζιάς, βρίσκεται στην ενδοχώρα του νησιού. Mπορείτε να πάρετε μια μικρή γεύση από την παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική με βάση την οποία είναι κτισμένη, ήδη από την ώρα που το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι, καθώς διακρίνονται από μακριά τα λευκά σπιτάκια με τις κεραμοσκεπές.
Η Ιουλίδα απέχει περίπου 5,5 χλμ από το λιμάνι. Στην διαδρομή συναντώνται, η κοιλάδα του Μυλοπόταμου και η παρακείμενη πηγή της Φλέας, που χαρακτηρίζονται από πυκνή βλάστηση, καθώς και η εκκλησία του Αγ. Κωνσταντίνου.
Φτάνοντας στην Χώρα δεσπόζει η ξακουστή και τραγουδισμένη στη Τζιά, βρύση του Ροκομμένου, όπου μπορεί κανείς να ξαποστάσει στη δροσιά του πλάτανου. Ανηφορίζοντας, αντικρίζετε την πλατεία της Πιάτσας, την παλαιότερη πλατεία, με το χαρακτηριστικό στεγάδι με τους ζωγραφιστούς τοίχους. Το γραφικό στεγάδι, φιλοτεχνημένο από τον Αλέκο Φασιανό, αποτελεί την είσοδο του οικισμού.
Η περιπλάνηση στα λιθόστρωτα σοκάκια θα σας μαγέψει και θα σας οδηγήσει σε μέρη που πρέπει να επισκεφθείτε, όπως τον Λέοντα της Κέας που ανάγεται περίπου στον 6ο αιώνα π.Χ., τη νεοκλασική Βρύση του Βενιαμίν, το Αρχαιολογικό μουσείο με ευρήματα από την νεολιθική περίοδο έως και τους ιστορικούς χρόνους, την εκκλησία του Αγ. Χαραλάμπους, του Πολιούχου του νησιού, και βέβαια το Κάστρο, από το οποίο πήρε το όνομα της, η ομώνυμη συνοικία, στο εύρος της οποίας θα δείτε να σώζονται κάποια μόνο τμήματά του.
Στην Χώρα θα βρείτε επίσης, καφετέριες, παραδοσιακά καφενεία, εστιατόρια, φούρνους, ζαχαροπλαστείο, mini-markets και πολλών ειδών καταστήματα. όπως με τουριστικά είδη, είδη δώρων, κοσμηματοπωλεία, βιβλιοπωλείο.
Κορησσία
Η Κορησσία, η οποία αποτελεί φυσικό λιμάνι και είναι ένα από τα ασφαλέστερα της Μεσογείου, σας καλωσορίζει στο νησί της Κέας, ξεδιπλώνοντας την ομορφιά της με το πρώτο αντίκρισμα. Το Λιβάδι, όπως αλλιώς αποκαλείται το λιμάνι, είναι ένας οικισμός χτισμένος στη θέση της αρχαίας πόλης Κορησσού και η αρχιτεκτονική του θεωρείται παραδοσιακή, καθώς κυριαρχούν τα κατάλευκα κυκλαδίτικα σπιτάκια, που απλώνονται από την κορυφή του λόφου ως και την παραλία, ενώ επίσης σπουδαίο ρόλο στην εικόνα που διαμορφώνει ο επισκέπτης έχει και η εκκλησία της Αγίας Τριάδας.
Το Λιβάδι είναι ένα από τα πιο τουριστικά μέρη του νησιού, στο οποίο κάνοντας μια βόλτα θα βρείτε τουριστικά καταλύματα, διαφόρων ειδών καταστήματα (με τουριστικά είδη, super markets, φούρνους, ζαχαροπλαστεία), εστιατόρια, καφετέριες, μπαράκια.
Μπορείτε, επίσης, να βουτήξετε στα νερά της αμμουδερής παραλίας που αν και βρίσκεται μέσα στο λιμάνι είναι ιδιαίτερα καθαρή και προσεγμένη.
Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το εγκαταλελειμμένο σήμερα, εργοστάσιο Εμαγέ, που όμως υπήρξε πηγή ζωής για τις Τζιώτικες οικογένειες, κατά τα έτη λειτουργίας του, από το 1927 έως το 1957, καθώς απασχολούσε εκατοντάδες εργάτες. Μπορείτε να δείτε αρκετά από τα μηχανήματα του, τα οποία έχουν συντηρηθεί και εκτίθενται από το Σύλλογο Φίλων Εργοστασίου Εμαγέ, στον δημοτικό χώρο που βρίσκεται κοντά στο εργοστάσιο.
Βουρκάρι
Το Βουρκάρι είναι ένας παραλιακός, παραδοσιακός οικισμός με ένα ιδιαίτερα γραφικό λιμανάκι, στο οποίο αγκυροβολούν σκάφη αναψυχής, ιστιοφόρα, ενώ πολλές φορές αποτελεί σταθμό στην διεξαγωγή ιστιοπλοϊκών αγώνων. Στην «περατζάδα» σας, κατά μήκος της παραλίας, θα συναντήσετε καταστήματα με τουριστικά είδη, γκαλερί, καφετέριες, εστιατόρια στα οποία μην παραλείψετε να δοκιμάσετε το φημισμένο φρέσκο ψάρι και την περίφημη αστακομακαρονάδα.
Το Βουρκάρι, είναι επίσης γνωστό τα τελευταία χρόνια για την έντονη νυχτερινή του ζωή, καθώς έχει και πολύ όμορφα, «άκρως καλοκαιρινά» μπαράκια.
Απέναντι από το Βουρκάρι θα αντικρίσετε τη χερσόνησο της Αγίας Ειρήνης, με το ομώνυμο εκκλησάκι, η οποία, εκτός από ένα πανέμορφο και ειδυλλιακό τοπίο, κυρίως κατά το ηλιοβασίλεμα, αποτελεί και ιδιαίτερης σημασίας αρχαιολογικό χώρο, καθώς εκεί εντοπίστηκαν τα εντυπωσιακά πήλινα, γυναικεία ειδώλια, «Κόρες», που μπορείτε να θαυμάσετε στο αρχαιολογικό μουσείο του νησιού. Λίγο πιο πέρα, εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν η χερσόνησος της Κόκας, μια παλιά εγκαταλελειμμένη βιομηχανική περιοχή, καθώς και το γνωστό «Στενό του Λάμπρου Κατσώνη», το οποίο πήρε το ονομά του από το γεγονός ότι, όταν ο Λάμπρος Κατσώνης αποκλείστηκε από τους Τούρκους στον όρμο του Αγίου Νικολάου, κατόρθωσε να διαφύγει, με τη βοήθεια των Τζιωτών, περνώντας το καράβι του με ξύλα, κυλίνδρους και τροχαλίες από τον στενό ισθμό της Κόκκας, βγαίνοντας ξανά στο πέλαγος.
Οτζιάς
Προχωρώντας ανατολικά, 3 χλμ. από το Βουρκάρι, μέσα από ελαιώνες, φιστικιές, αμυγδαλιές κι άλλες φυτείες, στην τελευταία στροφή του Διασελιού, ξεπροβάλλει μπροστά μας η μαγευτική θέα του όρμου του Οτζιά. Μπαίνοντας στον οικισμό, θαυμάζουμε διάσπαρτες λευκές και πέτρινες εξοχικές κατοικίες, σε χρωματική αρμονία με το περιβάλλον, για να καταλήξουμε στην περίκλειστη και μεγαλύτερη ακρογιαλιά του νησιού, μήκους 700 μ., οργανωμένη κατά ένα μέρος της. Η γραφικότητα του όρμου είναι διάχυτη, με τη χρυσαφένια αμμουδιά, τα γαλανά νερά, τα πυκνά αρμυρίκια, τις αραγμένες στο μόλο βαρκούλες και τα λευκά ξωκλήσια του Ay. Σώστη και Αη Γιώργη στις δύο άκρες του. Τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη οικιστική ανοικοδόμηση, ακόμη και στην πίσω μεριά του κόλπου, με πρόσβαση από χωματόδρομο και θέα το πέλαγος, που σε συνδυασμό με τα αυξανόμενα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τα δύο όμορφα παραλιακά ταβερνάκια, καθιστούν το μέρος ιδανικό παραθεριστικό προορισμό.
Μυλοπόταμος
Δύο χιλιόμετρα από την Κορησσία, συναντάμε την εύφορη κοιλάδα του Μυλοποτάμου, στην οποία ρέουν νερά από την Ιουλίδα και την πηγή της Φλέας. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από πυκνή βλάστηση, ενώ ο μικρός οικισμός έχει αρκετές καλλιέργειες οπωροφόρων δέντρων και κηπευτικών. Στην ευρύτερη περιοχή του Μυλοποτάμου, στην πηγή της Φλέας, λειτουργούσαν παλιότερα 11 αλεστικοί νερόμυλοι που χρησιμοποιούνταν για την άλεση των σιτηρών.
Στον Μυλοπόταμο θα βρείτε επίσης, καφετέρια καθώς και κατάστημα με παραδοσιακά, τζιώτικα προϊόντα.
Πλαγιά
Ο παραδοσιακός οικισμός της Πλαγιάς βρίσκεται στον δρόμο Ιουλίδας-Ποισσών και αποτελείται από λιγοστά σπίτια. Στην περιοχή συναντάμε παραδοσιακές καθοικιές και μικρές καλλιέργειες. Στον ευρύτερο οικισμό της Πλαγιάς ανήκει και η περιοχή της Αγ.Μαρίνας, στην οποία δεσπόζουν το ομώνυμο βυζαντινό μοναστήρι και ο επιβλητικός, αρχαίος Πύργος.
Ποίσσες
Ο οικισμός των Ποισσών, θεωρείται ένας από τους παραδοσιακούς αλλά και παλαιότερους του νησιού, καθώς, τοποθετείται εκεί που άλλοτε βρισκόταν μια από τις τέσσερις πόλεις-κράτη του νησιού, η Ποιήεσσα. Είναι μια περιοχή ιδιαίτερα γνωστή για το πλούσιο και εύφορο έδαφός της, μια κοιλάδα που εκτείνεται ως τη θάλασσα , γεμάτη οπωροφόρα δέντρα και περιβόλια με κάθε λογής λαχανικά,. Στο βάθος της κοιλάδας θα διακρίνετε το εκκλησάκι του Αγίου Ισιδώρου, η ημέρα εορτασμού του οποίου, έχει μεγάλη σημασία για τους κατοίκους της περιοχής.
Οι Ποισσιώτες, εκτός από ξακουστοί 'περιβολάρηδες', τα τελευταία χρόνια ασχολούνται και με τον τουρισμό, αφού η περιοχή φημίζεται και για την υπέροχη, αμμουδερή παραλία και τα κρυστάλλινα νερά της. Στις Ποίσσες θα βρείτε τουριστικά καταλύματα, camping, super markets, εστιατόρια. Μια καλή ευκαιρία να επισκεφθείτε την περιοχή είναι στις 6 Αυγούστου, την ημέρα εορτασμού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που διοργανώνεται παραδοσιακό πανηγύρι στην παραλία.
Κούνδουρος
Φθάνοντας στον παραθαλάσσιο οικισμό του Κούνδουρου, έναν από τους πιο γραφικούς και κοσμοπολίτικους του νησιού, σίγουρα θα εντυπωσιαστείτε από τις πετρόκτιστες, κατά κύριο λόγο, εξοχικές κατοικίες, φημισμένες για την ιδιαίτερα εντυπωσιακή αρχιτεκτονική τους.
Η παραλία του Κούνδουρου θεωρείται μια από τις πιο δημοφιλής αλλά και ομορφότερες παραλίες, γεγονός που το πιστοποιεί και η διάκρισή της με το βραβείο της «Γαλάζιας Σημαίας», που αποτελεί διεθνές σύμβολο ποιότητας. Προσφέρεται επίσης και για αγκυροβόλι μικρών σκαφών ή σκαφών αναψυχής.
Στην περιοχή του Κούνδουρου θα βρείτε τουριστικά καταλύματα και εστιατόρια.
Κάτω Μεριά
Μια χαρακτηριστική αγροτική περιοχή, δείγμα της τζιώτικης υπαίθρου, είναι η Κάτω Μεριά, οι κάτοικοι της οποίας είναι στην πλειοψηφία τους γεωργοί και κτηνοτρόφοι και τροφοδοτούν ένα μεγάλο μέρος του νησιού με γνήσια, αγνά, αγροτικά προϊόντα. Η εικόνα της θα σας φέρει στο νού αναμνήσεις ενός μικρού, γραφικού χωριού που ενδεχομένως πολλοί έχουν νοσταλγήσει ζώντας στα μεγάλα αστικά κέντρα. Κατά την είσοδό σας στον οικισμό της Κάτω Μεριάς θα δείτε την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα, βρίσκεται η πλακόστρωτη πλατεία, γύρω από την οποία βρίσκονται το Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο, καθώς και παραδοσιακά μαγαζιά, καφενείο, παντοπωλείο, εστιατόριο.
Φεύγοντας, μπορείτε να κάνετε μια στάση και να επισκεφθείτε την βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, καθώς και το σπήλαιο στο οποίο ασκήτευε ο Άγιος Τιμόθεος και τον ομώνυμο ναό.
Άγιος Συμιός
Από την κορυφή του λόφου, εκεί που δεσπόζει η εκκλησία του Αγ.Συμεών, μπορείτε να αντικρύσετε όλα τα σπίτια της περιοχής που έχει πάρει το όνομά της από το όνομα του Αγίου. Στα βόρεια του λόφου, ακολουθώντας τη ρεματιά θα φτάσετε στην απόμερη αλλά πανέμορφη παραλία του Αγίου Φιλίππου.
Γιαλισκάρι
Το Γιαλισκάρι, το συναντάτε στον παραλιακό δρόμο μεταξύ Κορησσίας και Βουρκαρίου. Την προσοχή σας θα τραβήξει σίγουρα η μικρή χρυσαφένια αμμουδιά με τα γαλανά νερά και τα χαρακτηριστικά αρμυρίκια της. Στην παραλία, κάνοντας το μπάνιο σας μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ σας ή το αναψυκτικό σας στο αναψυκτήριο που λειτουργεί. Ο οικισμός του Γιαλισκαρίου είναι χτισμένος στον μικρό λόφο δίπλα από την παραλία. Από εκεί μπορείτε να θαυμάστε την πραγματικά μαγευτική θέα του κόλπου αλλά και του υπέροχου ηλιοβασιλέματος.
Ελληνικά
Η περιοχή Ελληνικά βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Εκεί μπορείτε να δείτε παραδοσιακές καθοικιές και όμορφα και περιποιημένα αγροτόσπιτα. Στα Ελληνικά υπάρχουν ιδιαίτερα εύφοροι αγροί και αρκετές καλλιέργειες. Όταν θα βρεθείτε στην περιοχή, αξίζει να επισκεφθείτε τον ναό των Αγίων Αναργύρων, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε ιερό των κλασικών χρόνων. Κάθε χρόνο τελείται πανηγύρι στη χάρη τους.
Πέρα Μεριά
Η Πέρα Μεριά είναι ο οικισμός που στα ορεινά του υπάρχουν πλήθος βελανιδιών (συγκεκριμένα το είδος της βασιλικής βελανιδιάς), η ομορφιά των οποίων θα σας μαγέψει. Από την Πέρα Μεριά θα οδηγηθείτε σε πολλές ήσυχες παραλίες με άγρια ομορφιά και πανέμορφες αμμουδιές, όπως το Σπαθί, το Καλυδονύχι, η Συκαμιά, το Ψαθί, ο Ορκός. Χαρακτηριστικό της περιοχής είναι επίσης οι γραφικές αγροτικές κατοικίες και τα απόμερα, μικρά, ασπρισμένα ξωκλήσια.
Καρθαία
Η Καρθαία ήταν μια από τις τέσσερις πόλεις της αρχαίας Κέας. Ιδρύθηκε κατά τους αρχαϊκούς χρόνους και είχε μακρά διάρκεια ζωής, ως την πρώιμη βυζαντινή περίοδο. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νησιού, στην παραθαλάσσια περιοχή που σήμερα ονομάζεται Πόλες. Αν βρεθείς εκεί νομίζεις ότι έχει γυρίσει ο χρόνος πίσω, γιατί τίποτα δεν θυμίζει 21ο αιώνα, ούτε καν ο τρόπος για να φτάσεις. Η πρόσβαση στην Καρθαία, γίνεται μέχρι και σήμερα μέσω του αρχαίου δρόμου που συνέδεε την πόλη με τις άλλες πόλεις του νησιού. Η ακρόπολη περιβάλλεται από τείχη με έξι τουλάχιστον εισόδους, ενώ υπήρχαν πύργοι, από τους οποίους έλεγχαν την περιοχή.
Η διαδρομή που έχει καθιερωθεί, έχει αφετηρία τον οικισμό Σταυρουδάκι και απέχει 17 χιλιόμετρα από την Ιουλίδα. Μετά από 400 περίπου μέτρα χωματόδρομου, θα συναντήσουμε το λιθόστρωτο μονοπάτι. Από κει, αφήνουμε τη σύγχρονη Κέα πίσω μας. Το φυσικό και ιστορικό τοπίο της διαδρομής, είναι από τα σημαντικότερα στις Κυκλάδες. Προχωρώντας στο αρχαίο μονοπάτι, η πανίδα και η χλωρίδα της Κέας μας συστήνεται ενώ ακούμε να ρέει το νερό του Βαθυπόταμου. Όταν πια το μάτι μας έχει συνηθίσει την πυκνή βλάστηση είναι η στιγμή που φτάνουμε στο προορισμό μας. Μπροστά μας απλώνεται η θάλασσα. Είναι οι Μικρές Πόλες, μοναχικές και επιβλητικές. Αφού ξαποστάσουμε στην Παναγιά των Πολώ και βουτήξουμε στα νερά που προστατεύουν αιώνες την πόλη, μπορούμε να αρχίσουμε την εξερεύνηση μας. Στο νότιο άκρο της λοφοσειράς της Άσπρης Βίγλας βρίσκονται τα σημαντικότερα οικοδομήματα, ο ναός της Αθηνάς (τέλη 6ου / αρχές 5ου αιώνα) στα βόρεια και ο ναός του Απόλλωνα(530πχ) στα νότια. Δύο ακόμη κτίσματα, ένα πρόπυλο και το κτήριο D (αρχές 3ου αιώνα), βρίσκονται στο άνδηρο του ναού της Αθηνάς.
Στην κοιλάδα του Βαθυπόταμου, ανακαλύφθηκε το θέατρο και τμήμα του συστήματος υδροδότησης της πόλης. Στα ανατολικά της Ακρόπολης, βρίσκεται το νεκροταφείο της πόλης. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο εκτίθενται τμήματα από τα αετώματα του ναού της Αθηνάς. Από τα θραύσματα των εναέτιων γλυπτών συμπεραίνουμε ότι το νότιο αέτωμα είχε ως θέμα την αμαζονομαχία με την Αθηνά στο κέντρο, ενώ η αρπαγή της Αντιόπης από τον Θησέα βρισκόταν στη θέση του ακρωτηρίου, όπως μαρτυρούν δύο αρχιτεκτονικά μέλη, στην κορυφαία σίμη της νότιας πλευράς, που φέρουν τις επιγραφές Θησεύς και Αντιόπη.
Εκκλησίες
Ιερός ναός Αγ.Συμεών
Ο ναός του Αγ. Συμεών, από τον οποίο ονομάστηκε ο οικισμός, δεσπόζει στην κορυφή του βουνού. Χτισμένη πάνω στις βάσεις ιερού που ήταν αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη, γιορτάζει κάθε 1η Σεπτεμβρίου και 3η Φεβρουαρίου.
Ιερά μονή Αγ. Άννας
Λίγο μετά τη Χώρα, στη διασταύρωση προς το δρόμο που οδηγεί στο προσκύνημα της Παναγίας της Καστριανής, βρίσκεται το βυζαντινό Μοναστήρι της Αγίας Άννας, ατενίζοντας τη Χώρα και το πέλαγος. Παρατηρώντας το θα βρείτε πληθώρα στοιχείων που δείχνουν ότι είναι κατασκευασμένη και από αρχαίο δομικό υλικό. Το Μοναστήρι λειτουργείται κάθε 9η Δεκεμβρίου και 25η Ιουλίου.
Ιερά μονή Επισκοπής
Στο δρόμο προς Πέρα Μεριά, θα αντικρίσετε πάνω στο υψωματάκι, το βυζαντινό Μοναστήρι της Επισκοπής, πολλά μέρη του οποίου είναι κατασκευασμένα από αρχαίο δομικό υλικό. Λειτουργείται κάθε χρόνο την 15η Αυγούστου.
Ιερά μονή Παναγία Καστριανή
Το Προσκύνημα της Παναγίας της Καστριανής, προστάτιδας του νησιού, στέκεται επιβλητικά χτισμένο σε έναν απόκρημνο βράχο, κατά το θέλημα της Παναγίας, ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο του πελάγους. Η μνήμη της Παναγίας τιμάται πολλές φορές στη διάρκεια του έτους, κυρίως όμως την 15η Αυγούστου, που πλήθος κόσμου συρρέει να προσκυνήσει τη χάρη της και 23η Αυγούστου και 2η Φεβρουαρίου.
Ιερός ναός Αγ. Τιμοθέου
Λίγο πριν την Κάτω Μεριά, βρίσκεται ο ναός του Αγ. Τιμοθέου. Έχει κατασκευαστεί τα τελευταία χρόνια και είναι βυζαντινού ρυθμού. Δίπλα στην εκκλησία, υπάρχει το σπήλαιο, στο οποίο ασκήτευε ο Άγιος κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, από το οποίο αναβλύζει νερό μόνο κατά τους θερινούς μήνες. Η μνήμη του τιμάται την 16η Αυγούστου και 13η Ιουλίου ημέρα των εγκαινίων.
Ξωκλήσι Αγ. Αιμιλιανού
Το γραφικό εκκλησάκι του Αγ. Αιμιλιανού βρίσκεται στην περιοχή του Κούνδουρου και τιμάται κάθε χρόνο την 18η Ιουλίου.
Ιερός ναός Αγ. Χαραλάμπους
Η εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους, του πολιούχου του νησιού, βρίσκεται στη συνοικία «Κάστρο», στην Ιουλίδα. Η μνήμη του τιμάται την 10η Φεβρουαρίου και αποτελεί πολύ σημαντική ημέρα για τους κατοίκους του νησιού.
Ιερός ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Δημοτικιά)
Ο ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, η μητρόπολη της Ιουλίδας, η οποία είναι βασιλικού ρυθμού, δεσπόζει αρχοντική στην είσοδο της Ιουλίδας (Κατοχώρι). Σημαντικότατη ημέρα εορτασμού, τόσο για την Κέα αλλά και για όλη την Ελλάδα αποτελεί η 25η Μαρτίου.
Ιερός ναός Αγ. Τριάδας
Η πρώτη εικόνα που θα αντικρίσετε φτάνοντας στο λιμάνι της Κέας, είναι ο σταυροειδούς ρυθμού ναός της Αγίας Τριάδας, ενορίας της Κορησσίας.
Ιερός ναός Αγ.Δημητρίου
Ο ναός του Αγίου Δημητρίου, σταυροειδούς ρυθμού, έχει περίοπτη θέση στον οικισμό της Ιουλίδας και βρίσκεται στο Πανοχώρι. Η μνήμη του τιμάται την 26η Οκτωβρίου.
Ιερός ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Αγ. Σπυρίδωνας)
Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος ή Άγιος Σπυρίδωνας, βυζαντινού ρυθμού, είναι μια από τις τρείς ενοριακές εκκλησίες της Ιουλίδας.
Ξωκλήσι Αγ. Γεωργίου
Το εκκλησάκι του Αγ. Γεωργίου, το αντικρίζετε στην άκρη της παραλίας, μόλις προσεγγίσετε το λιμάνι, καθώς βρίσκεται πάνω σε έναν βράχο. Ειδικά τη νύχτα δημιουργεί μια πολύ όμορφη και ιδιαίτερη εικόνα, καθώς φωτίζεται.
Ξωκλήσι Αγ. Σώστη
Το εκκλησάκι του Αγ. Σώστη βρίσκεται στην άκρη της παραλίας του Οτζιά.
Λουλούδια
Μυριάδες αγριολούλουδα, σε μια απίστευτη χρωματική ποικιλία, καλύπτουν τις πλαγιές των λόφων, τις όχθες των ρεμάτων και των μικροσκοπικών, λαξεμένων στο βράχο, λιμνών της, τα βαθύσκιωτα φαράγγια, τις άκρες των δρόμων, ακόμη και τις σχισμές των βράχων. Φυτά ενδημικά των Κυκλάδων και της Ελλάδας, άγριες ορχιδέες, άφθονα φαρμακευτικά βότανα, αρωματικοί θάμνοι, σπάνια μανιτάρια, πολύχρωμες λειχήνες, υπεραιωνόβιες καστανιές, σφεντάμια και «φίδες» (Juniperus phoenicea), «κοκορετσιές» (Pistacia terebinthus) και «κουτσουπιές» (Cercis siliquastrum), κρόκοι, ίριδες, καμπανούλες, ανεμώνες, αγριοτριανταφυλλιές, ζουμπούλια, άγριες γλαδιόλες, ασφόδελοι, σπάρτα, συνθέτουν έναν πίνακα εξαίσιας ομορφιάς, που είναι βέβαιο ότι θα κρατήσει τον επισκέπτη για πάντα δέσμιο της γοητείας αυτής της «άλλης», άγνωστης Κέας.
Η Κέα φιλοξενεί 16 από τα 1300 φυτά που φύονται μόνο στην Ελλάδα. Από τα 16 ενδημικά φυτά της Κέας, τα 5 έχουν χαρακτηριστεί σπάνια. Η Fritillaria graeca, περιλαμβάνεται στα αυστηρά προστατευόμενα φυτά της Σύμβασης της Βέρνης του Συμβουλίου της Ευρώπης , για τη διατήρηση της Ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών οικοτόπων. Το νοτιοανατολικό τμήμα της Κέας, έχει ενταχθεί στο δίκτυο NATURA 2000. Η κυρίαρχη βλάστηση στο νησί είναι οι θαμνώνες και τα φρύγανα σε αρκετές ποικιλίες (Sarcopoterium spinosum, Centaurea spinosa). Το πέτρωμα κυρίως είναι ο σχιστόλιθος. Οι ποταμοί έχουν περιοδική ροή. Το θαλάσσιο βυθό τον στολίζουν μεγάλες εκτάσεις βλάστησης (Ποσειδώνιες).
Βελανιδιά
Στη Κέα, υπάρχουν δάση της Βασιλικής δρυός, από τα ελάχιστα που έχουν μείνει στο Αιγαίο. Η βελανιδιά φυτρώνει σε όλη την κεντρική και ανατολική Κέα και παλαιότερα ο καρπός της έδινε μεροκάματο στους κατοίκους αφού κατείχαν την τέχνη της βυρσοδεψίας. Η χαμάδα - ο καρπός του δέντρου - μαζευόταν τον Ιούλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο. Οι εργάτες, αφού την μαζεύανε, την απλώνανε σε πέτρινες απλώστρες για να στεγνώσει. Σε όλες τις περιοχές που υπήρχαν βελανιδιές, στήνονταν τα καρβουνοκάμινα. Με τις υποδείξεις του Δασαρχείου, γίνονταν η κατασκευή του καμινιού, ο έλεγχος της καύσης, η παραγωγή του τελικού προϊόντος και η μεταφορά. Έπειτα, οι έμποροι την πουλούσαν στα εργοστάσια βυρσοδεψίας της Ευρώπης.
Η δραστηριότητα αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να καταστραφεί ένα μεγάλο μέρος του δάσους της βελανιδιάς, το οποίο σήμερα προστατεύεται με αυστηρά μέτρα. Μετά τον πόλεμο, τα χημικά προϊόντα άρχισαν να αντικαθιστούν την φυσική πρώτη ύλη κατεργασίας των δερμάτων, με συνέπεια η βελανιδιά σήμερα να προσφέρει μόνο τον ίσκιο της. Επίσης, εκείνη την περίοδο άνθισε στη Κέα, η παραγωγή και το εμπόριο ξυλοκάρβουνου.
Μονοπάτια - Πηγές
Η Κέα, με δίκτυο μονοπατιών συνολικού μήκους 36 χλμ., θεωρείται ιδανικό μέρος για όσους αγαπούν την πεζοπορία. Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα ο περιπατητικός τουρισμός, και μάλιστα τα μονοπάτια της Κέας έχουν χαρακτηριστεί ως «Δίκτυο Διαδρομών Πολιτιστικού Ενδιαφέροντος».
Έχουν επιλεγεί δώδεκα διαδρομές, στις οποίες είναι τοποθετημένες ξύλινες πινακίδες που καθοδηγούν τους περιπατητές με ασφάλεια. Η περιήγηση στα -κατά κύριο λόγο- λιθόστρωτα μονοπάτια είναι μαγευτική, καθώς οι περιπατητές διασχίζοντάς τα περνούν μέσα από δάση με βελανιδιές, θαυμάζουν τα υπέροχα αγριολούλουδα, συναντούν παραδοσιακές πετρόκτιστες πηγές, και ασπρισμένα, γραφικά ξωκλήσια, καταλήγοντας είτε σε μικρούς όρμους είτε σε υπέροχες παραλίες. Όσοι αποφασίσουν να τα περπατήσουν έχουν κάποιες φορές την ευκαιρία να «μεταφερθούν» στο μακρινό και γοητευτικό παρελθόν, καθώς περπατούν στα χνάρια των αρχαίων Κείων, αφού πολλές από τις διαδρομές ήταν μέρος του οδικού δικτύου που συνέδεε τις τέσσερις πόλεις-κράτη και παρουσιάζουν έντονο ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον.
Που να μείνετε:
Τουριστικά καταλύματα θα βρείτε κυρίως, στην Κορησσία, την Ιουλίδα, το Γιαλισκάρι, το Βουρκάρι, τον Οτζιά, τις Ποίσσες και τον Κούνδουρο. Στις Ποίσσες λειτουργεί και κάμπινγκ.
Στο site του Δήμου www.kea.gr θα βρείτε αναλυτικά & επικαιροποιημένα στοιχεία τουριστικών καταλυμάτων ανά περιοχή, ενώ κατά τους θερινούς μήνες λειτουργεί στο λιμάνι Γραφείο Πληροφόρησης Τουριστών για την εξυπηρέτηση του κοινού.
Εκδηλώσεις
Εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης - "Λάμπρος Κατσώνης"
Για δύο συναπτά έτη, τον μήνα Ιούλιο, διοργανώνονται εορταστικές εκδηλώσεις στη μνήμη της ιστορικής προσωπικότητας του Λάμπρου Κατσώνη, ο οποίος είχε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Κέας, κατά τα έτη του Ρωσο-οθωμανικού πολέμου. Ο Λάμπρος Κατσώνης είχε παντρευτεί Τζιώτισσα τη Μαρουλιώ Σοφιανού. Είναι γνωστή η ιστορία του, καθώς, όταν αποκλείστηκε από τους Τούρκους στον όρμο του Αγ. Νικολάου, κατόρθωσε να διαφύγει με το πλοίο του από τον ισθμό της Κόκας, που ονομάζεται σήμερα, «Στενό Λάμπρου Κατσώνη». Μετά τη διαφυγή του, οι Τούρκοι προέβησαν σε αντίποινα σε βάρος των κατοίκων του νησιού.
Οι εκδηλώσεις αποσκοπούν στο να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό ιδιαίτερα σημαντική συνεισφορά του Λάμπρου Κατσώνη στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους και της Κέας. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει κάθε χρόνο πλήθος εορταστικών μουσικοχορευτικών εκδηλώσεων αλλά και ομιλιών τόσο από τοπικούς αλλά και άλλους φορείς.
Γιορτή Παραμυθιών
Θεσμό αποτελεί πλέον η Γιορτή των Παραμυθιών, η οποία πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι, από το 2003, κατά τον μήνα Ιούλιο. Κάθε χρόνο λαμβάνουν μέρος στις εκδηλώσεις πολλοί διακεκριμένοι αφηγητές, μουσικοί και καλλιτέχνες, τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό, ταξιδεύοντάς μας στον κόσμο του παραμυθιού και του ονείρου. Οι αφηγήσεις και όλες οι άλλες καλλιτεχνικές δραστηριότητες που τις πλαισιώνουν (θεατρικές παραστάσεις, παιχνίδια, δημιουργική απασχόληση παιδιών, μουσικές - εικαστικές εκδηλώσεις, εκθέσεις βιβλίου, σεμινάρια λαϊκής προφορικής παράδοσης) απευθύνονται σε παιδιά όλων των ηλικιών αλλά και σε μεγάλους.
Πανηγύρι Σωτήρος
Το βράδυ της 6ης Ιουλίου, Ο Σύλλογος των Ποισσών, «Αγ. Ισίδωρος» διοργανώνει τζιώτικο, γλέντι στην παραλία των Ποισσών, με τοπική παραδοσιακή μουσική, προσφέροντας φαγητό και ντόπιο κρασί.
Πανηγύρι Δεκαπενταύγουστου
Το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου, μπορείτε να ζήσετε ένα γνήσιο τζιώτικο γλέντι, μέχρι τις πρωινές ώρες, απολαμβάνοντας το φαγητό και το κρασάκι σας σε μια από τις ταβέρνες της Πλατείας της Ιουλίδας. Θα διασκεδάσετε με τζιώτικη, παραδοσιακή μουσική, χορό και τραγούδια.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς
Από το απόγευμα της παραμονής Πρωτοχρονιάς, ο Πολιτιστικός Σύλλογος, «Σιμωνίδης Ο Κείος», τιμώντας ένα λαϊκό, τζιώτικο έθιμο, γυρίζει από σπίτι σε σπίτι, ψάλλοντας τα παραδοσιακά κάλαντα, με συνοδεία τσαμπούνας και ντουμπιού.
Εορτασμός Αγίου Χαραλάμπους
Στις 10 Φεβρουαρίου, τιμάται η μνήμη του Πολιούχου της Κέας, Αγίου Χαραλάμπους, η οποία αποτελεί πολύ σημαντική γιορτή για τους κατοίκους του νησιού. Κάθε χρόνο, επισκέπτεται την Κέα, προκειμένου να παρευρεθεί στον λαμπρό εορτασμό, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σύρου.
Παράλληλα, την πρώτη Κυριακή που ακολουθεί της γιορτής του Αγίου Χαραλάμπους, ο Σύνδεσμος των Απανταχού Κείων οργανώνει πανήγυρη προς τιμή του πολιούχου, στον Ιερό Ναό του Αγ. Δημητρίου στο Νέο Φάληρο, ενώ ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι σε κοντινό μαγαζί.
Απόκριες
Οι Απόκριες είναι μια ευκαιρία διασκέδασης και ξεφαντώματος. Διοργανώνονται χοροί μεταμφιεσμένων, αποκριάτικα παιχνίδια, καθώς και καρναβάλι, τόσο στην Κορησσία όσο και στην Ιουλίδα, στα οποία συμμετέχουν μικροί και μεγάλοι.
Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με τη συνεργασία των Συλλόγων του νησιού και του Δήμου.
Πάσχα
Μεγάλη Πέμπτη
Κατανυκτική ατμόσφαιρα στις εκκλησίες την ώρα της Σταύρωσης. Στις 09:00 μ.μ. σβήνουν τα φώτα στις εκκλησίες και εντός του ναού ο ιερέας περιφέρει το Σταυρό για τη σταύρωση. Συγχρόνως, χτυπούν οι καμπάνες πένθιμα, για να δηλώσουν στους πιστούς τη σταύρωση του Χριστού.
Μεγάλη Παρασκευή
Αργά το απόγευμα ξεκινά στη Χώρα η πομπή από τις τρείς (3) ενορίες της Ιουλίδας. Η ατμόσφαιρα είναι μυσταγωγική, αφού οι πιστοί κρατώντας κεριά, ψάλλουν όλοι μαζί. Ταυτόχρονα, νεαρά κορίτσια, που αποκαλούνται μυροφόρες συνοδεύουν τον επιτάφιο και τον ραίνουν με λουλούδια , ενώ την ίδια στιγμή οι νοικοκυρές από τα μπαλκόνια των σπιτιών τους ραίνουν τον κόσμο που ακολουθεί τον επιτάφιο με κολώνια, ευχόμενες «Καλή Ανάσταση».
Οι τρεις πομπές τν ενοριών της Ιουλίδας καταλήγουν στην κεντρική πλατεία της Ιουλίδας, όπου ψάλλεται επιμνημόσυνη δέηση μπροστά από το άγαλμα του «Καμάρα» και το Δημαρχείο της Κέας.
Στη συνέχεια οι πομπές επιστρέφουν στις ενορίες και ο κόσμος διασκορπίζεται στις γύρω ταβέρνες και καφετέριες για τα καθιερωμένους νηστίσιμους μεζέδες.
Πλήθος πιστών συρρέει και στην Κορησσία το βράδυ της Μ. Παρασκευής που γίνεται επίσης, η καθιερωμένη περιφορά του Επιταφίου. Η πομπή ξεκινά από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας, συνεχίζει στα στενάκια του οικισμού της Κορησσίας, και εισέρχεται στο πλοίο που είναι αγκυροβολημένο στο λιμάνι, καταλήγοντας πάλι στην εκκλησία.
Μεγάλo Σάββατο
Αργά το απόγευμα γίνεται η τελετή παραλαβής του Αγίου Φωτός που έρχεται από τους Αγίους Τόπους. Το ελικόπτερο που το μεταφέρει προσγειώνεται στο ελικοδρόμιο, όπου οι τοπικές αρχές (τοπικοί άρχοντες, αστυνομία, λιμενικό, εκπρόσωποι των ενοριών του νησιού) υποδέχονται το Άγιο φως με τιμές αρχηγού κράτους. Οι ιερείς του νησιού το παραλαμβάνουν και το μεταφέρουν στις ενορίες τους.
«Χριστός Ανέστη» και τις 12:00 μ.μ. στη Χώρα ο ουρανός φωτίζεται από τα εκατοντάδες πυροτεχνήματα στον ουρανό.
Στην Κορησσία το «Χριστός Ανέστη» αντηχεί ως το λιμάνι όπου τα πυροτεχνήματα από ξηρά ανταγωνίζονται τα πυροτεχνήματα που πέφτουν από τα σκάφη και τα πλοία του λιμανιού, με τα τελευταία να σφυρίζουν χαρμόσυνα, χαιρετίζοντας την Ανάσταση του Χριστού.
Κυριακή του Πάσχα
Στην Ιουλίδα και στη Δημοτικιά εκκλησία, μετά το πέρας της πρωινής αναστάσιμης λειτουργίας της Αγάπης, γίνεται η καύση του Ιούδα. Σε χώρο απέναντι από την εκκλησία κρεμάται ομοίωμα του Ιούδα (σκιάχτρο), το οποίο καίγεται, απελευθερώνοντας μπλε και κόκκινους καπνούς, προς τέρψιν και αποκατάσταση του συναισθήματος του δικαίου των θεατών.
Στο Βουρκάρι, την ίδια ημέρα, ο Ιούδας τοποθετείται σε ένα ιδιότυπο βαρκάκι όπου καίγεται, με πλήθος κόσμου να παρακολουθεί το θέαμα ακροβολισμένο στις καφετέριες της περιοχής.
Αργότερα, το απόγευμα το σκηνικό επαναλαμβάνεται στον Οτζιά και συγκεκριμένα στην παραλία κάτω ακριβώς από την εκκλησία από το εκκλησάκι του Αγίου Σώστη. Ο Ιούδας κρεμασμένος σε ειδική προς τούτο κατασκευή, καίγεται την ώρα που ο ήλιος δύει, με τις φλόγες να δίνουν τον δικό τους τόνο στα χρώματα της δύσης.
|
